Sandra Kleipas - Deel 1 | Leef Intens

Interview met Sandra Kleipas (deel 1)

Sandra Kleipas heeft in België een praktijk voor gezinsbegeleiding en persoonlijke groei. In haar praktijk wandelt zij mee op het pad van kinderen, jongeren en volwassenen, wijst ze hun de weg, en stelt ze hun in staat om zelf de antwoorden te vinden waar ze naar om zoek zijn. Met de vele lezingen die ze geeft, en de publicatie van haar boekje waarin ze 80 tips weggeeft voor haar beelddenkend publiek, timmert ze flink aan de weg. Haar droom, meer begrip en samenwerking met en voor hoogsensitieve en in beeld denkende personen, komt steeds dichter bij.

Wie ben je en wat doe je ?
Ik ben Sandra Kleipas. Ik ben stiefmoeder van twee oudere kinderen en moeder van een zoon van 6 jaar. 
In mijn werk wandel ik mee met mensen die in de wereld van hoogsensitiviteit hun weg zijn kwijtgeraakt. Soms zijn ze op zoek naar een nieuwe weg, een nieuw pad om in te slaan. Ik wandel met ze mee en stel ze de gelegenheid om vragen te stellen. Ik wijs ze dan de weg waardoor ze zelf op zoek kunnen gaan naar een antwoord. Met twee voeten op de grond, maar ook soms met mijn hoofd in de wolken.

Ik zet bewust geen titel achter mijn naam, als beelddenkspecialist, coach of trainer. Ik heb een praktijk voor gezinsbegeleiding en persoonlijke groei. Mensen weten mij te vinden en geven aan dat ze het fijn vinden wanneer ik op hun pad meewandel. Als ik dan toch een titel achter mijn naam moet zetten, geef ik de voorkeur aan “Coach”. Verder ben ik gewoon Sandra.

sandra-1-375x375

Hoe kwam je erachter dat je hoogsensitief was?

Ik kwam op internet een stukje tegen over hoogsensitiviteit. Ik heb dat meteen naar mijn moeder gestuurd. Ik herkende me erin. Zo ben ik erachter gekomen. Daarna heb ik het meteen aan de kant geschoven. Ik wilde er zeker niets mee doen, het was niet veilig genoeg. Ik was eind tiener en groeide op op een schippersinternaat. Daar is gevoeligheid eerder een last dan een kracht. Gevoelig zijn in een groep met stoere kinderen paste daar niet. Dit zorgde ervoor dat ik pas rond mijn 18/20ste er iets mee kon gaan doen, omdat ik toen op mezelf ben gaan wonen.

“Laat los wat je najaagt, en omarm wat je op je pad tegenkomt.”

Zou je jezelf prikkelmijdend of prikkelzoekend willen noemen ?

Ik ben een echte prikkelzoeker, zeker in mijn werk. Maar het is voor mij ook heel belangrijk dat er momenten zijn dat ik prikkelmijdend ben. Ik leer steeds meer bij, juist doordat ik wanneer nodig ook prikkels mijd.

Wanneer ik persoonlijk geraakt wordt kan ik ook even de deur sluiten. Dat gebeurt privé wat sneller dan zakelijk. Dan is het even te veel. Dan is het heerlijk om je even terug te trekken. Bovendien hebben prikkel-zoekers het ook nodig om tijdig prikkels te mijden.

De meeste mensen uit onze maatschappij zien gevoeligheid als iets negatiefs. Hoe kijk jij daar tegenaan ?

Ik begrijp dat in de westerse wereld het soms een lastig moment is als iemand gevoeliger is dan gemiddeld. In Azië is dat heel anders, daar geven mannen elkaar een knuffel. Als hoogsensitief persoon weet ik niet hoe het is om niet hooggsensitief te zijn. We kunnen dan wel aan niet hoogsensitief persoon vragen om begrip te tonen voor ons, maar wij moeten ook begrip tonen voor de niet hoogsensitievelingen.

Zo was ik ooit heel verkouden, mijn oren zaten dicht. Normaal gesproken hoor ik alles. Binnen mijn gezin wordt vaak gezegd… “hoe heb je dat nu weer gehoord…??”. In het begin van mijn verkoudheid hoorde ik dus echt niets. Uiteindelijk was het juist dat moment dat ik me realiseerde hoe het voor andere mensen moest zijn, die niet hoogsensitief zijn. Ik rea-liseerde me dat ze het geritsel echt niet horen, wanneer je kind een koekje pakt uit de kast. Ik wist toen dat ik er rekening mee moest houden. Ook dat de TV soms te hard staat. Zij horen dat blijkbaar niet zoals ik dat hoor.

Als we allebei een beetje meer rekening met elkaar houden, denk ik ook dat er meer begrip zal zijn. Dat begint al met de situatie dat veel hoogsensitieve mensen met hun niet-hoogsensitieve partner naar een informatieavond komen.

Wanneer had je het gevoel… hier moet ik iets mee gaan doen ?

Ik was in verwachting toen het bedrijf waarvoor ik werkte failliet ging. Ik was personeelsadviseur. Ik had een grote auto, een mooie laptop, telefoon erbij en een goed salaris. Dat is inmiddels alweer 6 jaar geleden. Dat was opeens helemaal weg. Ik wilde iets gaan doen met mijn passie, met alles wat ik in mijn rugzak heb zitten. Die donkere periode bracht heel veel licht. Zo is mijn praktijk ontstaan. Het was in eerste instantie een praktijk voor samengestelde gezinnen. Maar daar kwam niemand op af. Er kwamen alleen hoogsensitieve mensen op af. Ik heb mijn praktijk redelijk snel zien groeien.

detail-2Mensen vonden me al snel voor bepaalde onderwerpen. Maar datgene wat ik dacht te doen, kwam er niet. Toen kreeg ik de tip van mijn coach, Nienke Binkhorst :   “laat los wat je najaagt, omarm wat je op je pad tegen komt”. Met die zin ben ik op reis gegaan, en zo zijn we nu alweer heel wat jaren verder.

Hoe ziet jou passie of droom eruit ?

Mijn droom is een wereld waarin begrip en samenwerking is tussen hoog-sensitieve en visueel intelligente mensen aan de ene kant, en niet-hoogsensitieve en niet-visueel intelligente mensen aan de andere kant. Een wereld waarin me mooi kunnen samenwerken, elkaar kunnen begrijpen, en naar elkaar kunnen luisteren. Een wereld waarbij we begrijpen dat de ander anders denkt, maar daar ook de voordelen van kunnen inzien.

Je staat bekend als beeld-denkspecialist. Hoe is deze passie ontstaan ?

Toen ik ontdekte dat ik beelddenker was, is er een hele wereld voor me open gegaan. Ik kwam er toen achter dat ik niet de meest onnozele gans was die er in Nederland rondliep (ik ben in Nederland naar school gegaan). Ik vond toen dat meerdere mensen het moesten weten. Ik heb het daarna weer even naast me neer gelegd. In mijn praktijk kwamen veel kinderen die met soortgelijke problemen kampten. Ik vond dat er meer aandacht aan besteed mocht worden. Zodoende kwam ik aan Scrivo media, en werd mijn boekje gepubliceerd. Ik had nooit verwacht dat als je een klein boekje met 80 tips uitgeeft, daar zoveel beweging uit kan komen. Dat het visuele meisje, die nog steeds zoveel spelfouten maakt in e-mails, dan een boekje schrijft. Dat ze op reis gaat in de wereld van het beelddenken en dan voor een volle zaal mag spreken. Dat is een feestje natuurlijk. En daar wordt dat meisje heel blij van.

“We kunnen dan wel aan niet-hoogsensitieve mensen vragen om begrip te tonen voor ons, maar wij moeten ook begrip tonen voor de niet-hoogsensitievelingen.”

Het is grappig dat ik in Nederland bekend sta als een beelddenkspecialist, want ik denk dat jullie in Nederland ook hele mooie specialisten hebben. Het is een eer om in die “hall-of-fame” opge-nomen te worden, maar ik noem mijzelf nooit een beelddenkspecialist.

Wat is een beelddenker ?

detail-3

Een beelddenker is iemand die visueel denkt, leert, en leeft. Ik ben zelf ook een beelddenker en ik zie plaatjes in mijn hoofd. Alles wat ik wil leren of onthouden, daar heb ik plaatjes voor nodig. Niet dat iemand mij plaatjes moet laten zien, maar hetgeen wat die persoon zegt, zet ik om in plaatjes. Zolang ik er geen plaatje van kan maken, begrijp ik het niet. Als het plaatje niet klopt, is er verwarring en chaos. Het zijn mensen met een helikopter view die de wereld gaan veroveren.

Beelddenkers worden vaak verkeerd begrepen. Wat is volgens jou de meest voorkomende misvatting ?

Er zijn heel veel typen beelddenkers en ouders van beelddenkers die bij mij aankloppen. De ouders hebben bijvoorbeeld gezien dat beelddenken een waardevol iets is, maar kunnen er vaak niet uithalen wat erin zit. Soms wordt er ook niet gezien hoe waardevol een beelddenkend kind is. Ze zien het dan nog niet. Die kinderen worden dan ervaren als een ongecontroleerd, stuiterend ADHD kind. Een kind die bijdehand is en veel vragen stelt.  Dit zou niet nodig zijn, als we allemaal wat meer kennis zouden hebben over beelddenkers. Maar ook tussen beelddenkers en woorddenkers onderling.

Ik vind de term “beelddenken”een hele mooi term, maar ik merk dat er aan die term ook een zwaarte zit. Ik vind “visuele intelligentie” dan ook een betere term. Je zegt dan “Ik ben Visueel Intelligent”. Woorddenkers zouden dan “Auditief Intelligent” zijn. Ook voor scholen klinkt dat een stuk aangenamer.

einde deel 1
“Toen ik eenmaal wist wat beelddenken inhield, heeft dat veel duidelijk gemaakt. Nu kon ik mijn zoon, een rasechte beelddenker, duidelijk maken dat hij helemaal niet dom was, maar dat hij gewoon anders denkt. Nu wist ik wat ik kon doen om hem nog beter te helpen op school. In deel 2 wordt er nog meer duidelijk en verklappen we een nieuwtje !”

Lees ook Deel 2