Sandra van Heel - deel 1 | Leef Intens

Interview met Sandra van Heel (deel 1)

Sandra werkt al geruime tijd met kinderen. Als gastouder, en eerder als kraamverzorgster, komt ze vaak in aanraking met kinderen die het moeilijk vinden om om te gaan met de drukke hectische wereld om zich heen. Ouders die weinig tijd hebben en hard moeten werken, de school die op jonge leeftijd al veel eisen aan hun stelt. Daaruit is haar droom ontstaan, het aanbieden van een rustmomentje na een drukke hectische dag op school. Met het openen van haar massage praktijk, levert ze niet alleen een mooie bijdrage aan de diensten van Leef Intens, maar slaat ze ook een nieuw pad in, om de kinderen een extra vorm van ontspanning te bieden. Uiteraard zijn deze diensten ook beschikbaar voor de drukke ouders.

Wie ben je en wat doe je ?

Ik ben Sandra van Heel, moeder van twee prachtige kinderen, Yuna en Ravi. Ik ben aan mijn carrière begonnen als kraamverzorgster. Dat heb ik acht jaar lang met veel liefde gedaan. Ik heb veel ouders en kinderen begeleid en voor baby’s gezorgd. Ik kwam erachter dat het zorgen voor kinderen en baby’s een soort van passie voor me werd. Ook om ze te leren dat ze zichzelf mogen zijn en ze een beetje rust te kunnen geven.

Later raakte ik in verwachting van Yuna, mijn oudste dochter. Dat was best heftig, want Yuna werd geboren met een slokdarmafwijking. Yuna werd diverse malen geopereerd en verbleef regelmatig in het ziekenhuis. Ik ben er toen een tijdje uit geweest. In de tijd die volgde kwam ik er snel achter dat het vak als kraamverzorgster moeilijk te combineren is met het moederschap. Als kraamverzorgster heb je geen regelmatige werktijden, en Yuna had door haar afwijking veel aandacht nodig. Ik besloot me toen volledig op het moederschap te richten.

“Ik kreeg toen de diagnose borstkanker. Dat was het begin van een behoorlijk heftige periode, zeker omdat je dan geen idee hebt hoe je toekomst eruit gaat zien.”

Na de komst van Ravi wilde ik toch weer aan het werk. Ik ging me oriënteren op de markt, en kwam een advertentie tegen om als gastouder kinderen op te vangen. Dat leek me wel wat. Ik werk graag met kinderen. Dit was zo leuk, het ging zo goed, dat ik al snel vol zat, vier dagen lang. Snel daarna ben ik voor mezelf begonnen als gastouder bij “Het Groene Draakje”. Dat doe ik nu ook alweer acht jaar.

Hoe beviel dat, voor jezelf beginnen ?

interview-sandra-1-500x375Ik heb al die tijd met veel passie gewerkt als gastouder. Maar het is hard werken hoor, een eigen bedrijf. Ik was constant bezig. Knutselwerkjes voorbereiden voor de kinderen, de administratie bijwerken, schriftjes schrijven, website bijwerken. Door die drukte vergeet je jezelf en je kinderen wel eens. Ik was gejaagd, veel boos, had veel last van stress. Ik kwam niet meer aan mijn rust toe.

Eind 2013 werd alles opeens anders. Ik kreeg toen de diagnose borstkanker. Dat was het begin van een behoorlijk heftige periode, zeker omdat je dan geen idee hebt hoe je toekomst eruit gaat zien. Dat hebben we met het hele gezin als zeer heftig ervaren. Ik heb toen alle behandelingen ondergaan en veel steun gehad, vooral van mijn man, Roel. Hij heeft me er doorheen gesleept. De behandelingen waren heftig, ik ben behoorlijk ziek geweest. Gelukkig is dat goed afgelopen! Ik heb chemotherapie en straling gehad, ben geopereerd, en nu volledig genezen. Inmiddels ben ik een jaar verder, en heb mijn haar weer terug!

Drie maanden na mijn genezing ben ik weer begonnen met de kinderopvang. Heel rustig aan. Ik wilde beginnen aan een nieuwe start. Ik zag mijn ziekte als een “wake-up call”, een waarschuwing om dingen anders te doen. Door de heftige periode ben ik nu anders naar het leven gaan kijken. Ik wil meer gaan genieten, elk moment, elke dag. Van alles, iedereen die me lief is. Maar ook van mezelf, een leven zonder stress. Dat zou ik de ouders en kinderen uit de opvang ook graag willen meegeven.

Hoe wil je dat gaan doen ?

Ik ben begonnen aan een massageopleiding. In mijn massagesalon wil ik mensen laten zien dat er ook een mooie kant aan het leven zit, een kant zonder stress. Bijna iedereen heeft wel last van stress. Maar sommige mensen lopen zichzelf voorbij en weten niet meer waar, wie of wat ze zijn. Dat vind ik zonde. Ik wil ze een stukje ontspanning en bewustwording meegeven. Binnen mijn gezin speelt ontspanning sowieso een grote rol. Roel en de kinderen zijn hooggevoelig en hebben zichzelf geleerd om van tijd tot tijd voldoende rust te nemen. Ze hebben dat nodig. Ik heb daar door de jaren heen ook veel van geleerd, en kan niet wachten om anderen dit te laten zien.

“Ik dacht altijd dat ik een “koude kikker” was. Het kwam echt als een verrassing voor me, dat ik later heel gevoelig bleek te zijn.”

Je geeft aan dat je man en kinderen hooggevoelig zijn. Ben jij zelf dan ook gevoelig?

Ik ben niet hooggevoelig, maar wel gevoelig. Dat weet ik eigenlijk pas sinds kort. Als oudste kind uit een gezin met zes kinderen, had ik een belangrijke rol in het gezin. Er was genoeg te doen en ik hielp altijd mee met het verzorgen van de kinderen. Door de drukte was er niet altijd tijd voor mij. Ik heb mezelf aangeleerd om mijn gevoelens weg te stoppen en werd zelfs behoorlijk direct. Ik dacht altijd dat ik een “koude kikker” was. Het kwam echt als een verrassing voor me, dat ik later heel gevoelig bleek te zijn.

Je ben dan niet hooggevoelig, maar hebt er wel dagelijks mee te maken. Wat betekent hooggevoeligheid voor jou?

11 jaar geleden heb ik Roel ontmoet. We zijn inmiddels 6 jaar getrouwd. Hij is hooggevoelig. Ik wist helemaal niet wat dat was. We spraken er eerst niet eens over. Ik dacht vaak “Je bent hooggevoelig, dat kan. Maar nu kun je toch wel weer normaal doen?” Feestjes bijvoorbeeld, dat vond ik altijd leuk. Gezellig kletsen, een beetje dansen. Als je hooggevoelig bent pik je sneller prikkels op van anderen, zeker als het over een grote groep gaat. Dat kan soms heel overweldigend zijn.  Ik begreep dat niet en vroeg me af waarom Roel niet gewoon gezellig mee deed. Ik stond toen nog heel anders in het leven. Het heeft wel een tijdje geduurd voordat ik me realiseerde wat hij werkelijk doormaakte.

Jaren later ontdekten we dat Yuna ook hooggevoelig was. Yuna kreeg veel prikkels binnen en kon daar niet goed tegen. Ze werd snel moe en huilde snel en deed ontzettend haar best om alle prikkels te kunnen verwerken. Toen zag ik van dichtbij wat hooggevoelig zijn nu echt is. Toen pas begon ik dingen te plaatsen, zag ik dingen aan haar, waardoor ik het beter begon te begrijpen. Toen pas, realiseerde ik me hoe het voor Roel moest zijn.

“Ik dacht vaak : ‘Je bent hooggevoelig, dat kan. Maar nu kun je toch wel weer normaal doen?’”

Hoe is het nu om als niet-hooggevoelige in een gezin met alleen maar hooggevoeligen te leven ?

ravi-img_6004Dat is soms best heftig. Roel en Yuna hebben een goede band met zijn tweeën. Ze zijn beiden op eenzelfde manier gevoelig en begrijpen elkaar daardoor helemaal. Ze weten allebei heel goed hoe ze prikkels moeten verwerken, wat ze ervaren, wat ze voelen. Twee handen op een buik. Ik begrijp sommige dingen gewoon niet. Dat is soms best frusterend. Ik wil Yuna ook graag helpen als ze overprikkeld is. Hoe moeilijk ik het ook vind, soms weet ik gewoon niet hoe ik haar dan moet helpen. Om dan precies het goede te zeggen, precies dat wat ze nodig heeft. Op het einde van de dag komt Roel thuis en binnen een paar minuten zegt hij dan precies datgene waar ik de hele dag over heb lopen nadenken. Dat zou ik ook graag willen.

Ravi lijkt veel meer op mij. Recht voor zijn raap, weet precies wat hij wil. Hij is een enorme prikkelzoeker. Ik zie dingen van mij terugkomen in zijn persoonlijkheid. Als Ravi in zijn kamer zit en hij verveelt zich, dan wordt er behang gescheurd, of op de muur gekleurd met stiften. Leuk om te zien, ik deed dat vroeger ook altijd. Buiten rent hij overal naar toe, klimt hij overal in, is altijd lekker bezig.

Je hebt dus zowel introverte als extraverte HSP-ers om je heen. Hoe heb je geleerd om daarmee om te gaan?

Dat is niet zonder slag of stoot gegaan. Ik vond het in het begin heel lastig om met Yuna’s gevoeligheid om te gaan. Ze is een heel gevoelig, prachtig meisje. Er gebeurt zoveel in dat hoofdje van haar, dat ik dat zelf ook niet altijd goed begrijp. Ik moest daar enorm aan wennen, en ik merkte dat ik soms een afstand voelde met haar. Ik vond dat heel erg, ik ben haar moeder en ze is heel belangrijk voor mij.

Ik heb toen heel veel van Roel geleerd en veel tips en adviezen gekregen. Roel heeft destijds zelf een coachingstraject ondergaan om zijn gevoeligheid nog meer onder controle te krijgen zodat hij Yuna optimaal kon helpen. Tijdens dat traject kwam hij elke keer weer met nieuwe informatie terug. In feite ging ik tegelijkertijd ook dat hele coachingstraject door. Hij hield me daarmee een spiegel voor. Dat was zeker niet altijd leuk, frustrerend zelfs. Maar ik ben hierdoor zelf wel ontzettend veranderd en anders in het leven gaan staan. Dit zorgde er ook voor dat de band tussen Yuna en mijzelf ook weer veel beter werd.

einde deel 1

Meer kennis en inzicht over het thema hooggevoeligheid en beelddenken heeft ons gezin veel gebracht. We hebben er een centraal thema van gemaakt in de opvoeding van onze kinderen. Zowel Yuna als Ravi hebben geleerd om op die manier meer te vertrouwen op hun gevoel, en hun verstand van tijd tot tijd eens op een laag pitje te zetten. In deel 2 praten we verder over hoe je nog meer rust en harmonie binnen je gezin kan brengen !

Lees ook Deel 2