De echte reden waarom jij je af en toe onzichtbaar en alleen voelt | Leef Intens

De echte reden waarom jij je af en toe onzichtbaar en alleen voelt

Door Roel van Heel | depressie

feb 18

Stress en burn-out kan ook ontstaan doordat jij je niet gezien of gehoord voelt. Op je werk, maar zeker ook binnen je eigen gezin is het zeer goed mogelijk dat jij je onzichtbaar en alleen voelt. Het is gewoon te druk en de tijd is gewoon even niet om er echt voor elkaar te zijn. Iedereen is met zijn eigen ding bezig. Je doet enorm je best, maar de veiligheid om je heen, die oh zo belangrijk is, is er niet altijd. Wat doe je er aan ?

(Hoog)gevoelig wetenschappelijk gezien

Veel mensen die ik spreek in mijn praktijk zijn hooggevoelig. Veel mensen vinden dat zweverig en niet tastbaar, maar eigenlijk is het heel eenvoudig. Mensen die hooggevoelig zijn hebben meer serotonine hormoon in hun hersenen, wat ervoor zorgt dat ze meer kunnen genieten doordat hun zintuigen extra scherp zijn afgesteld. Serotonine wordt dan ook wel het gelukshormoon genoemd. Als je er genoeg van hebt is het leven een groot feest. Wanneer je er te weinig van hebt, kun je depressieve gevoelens krijgen. Het is daarom ook niet voor niets zo dat mensen die depressief zijn medicatie krijgen toegediend waar Serotonine in zit.

“Hooggevoeligheid is niet zweverig. Het betekent dat er meer Serotonine hormoon wordt aangemaakt in je hersenen en dat je zintuigen daardoor letterlijk meer informatie doorgeven dan dat anderen dat doen.”

Serotonine als oorzaak van scherpe communicatie

Die Serotonine zorgt er dus voor dat er letterlijk meer informatie wordt doorgegeven aan je hersenen. Dat kan verbale informatie zijn, wat iemand zegt en hoe iemand het zegt, maar dat kan ook non-verbale informatie zijn. De houding die iemand aanneemt als hij het zegt, hoe hij uit zijn ogen kijkt, wat iemand uitstraalt. Het oppikken van verbale informatie kan iedereen, als je even goed oplet. Het oppikken van non-verbale informatie wordt nog wel eens onderschat. Mensen die het niet kunnen staan er vaak niet open voor. Toen mijn dochter in groep 1 zat, ze was toen 4, beweerde de juf dat kinderen van 4 geen non-verbale communicatie kunnen oppikken. Ik vond het nogal bizar, want aan de reactie van mijn dochter te zien kon ze wel degelijk heel goed zien dat de juf niet lekker in haar vel zat en net alsof deed als ze voor de klas stond.

“Het oppikken van non-verbale communicatie wordt nog wel eens onderschat. Er wordt vaak gezegd dat het niet kan of dat het tussen je oren zit en het niet waar is.”

Echtelijke onenigheid door scherpe communicatie

Mijn klanten zijn bijna allemaal gevoeliger van aard dan gemiddeld. Daarnaast hebben ze bijna altijd een partner die minder gevoelig is en zelfs vrij nuchter van aard is. Dat wil in sommige gevallen nog wel eens botsen. Een vrouw vertelde me laatst dat ze altijd ruzie kreeg met haar man wanneer ze bij haar schoonouders waren geweest. De vrouw had het gevoel dat ze niet bepaald welkom was in de familie en las dat af in de non-verbale communicatie die ze oppikte. Haar schoonouders vroegen haar man netjes hoe het met hem ging, maar vroegen dat niet aan haar. Ook de houding en de uitstraling van haar schoonouders voelden niet fijn. Wanneer ze dat haar man vertelde kregen ze ruzie omdat haar man dat niet oppikte. De vrouw kreeg het verwijt dat ze zo negatief was.

Tips voor mensen met sterke non-verbale vaardigheden

De oplossing voor deze vrouw is lastig en complex, maar zeker mogelijk. Ik vergelijk het altijd met het leven van een dorpsoudste of dorpswijze, zoals dat in Afrikaanse stammen nog wel eens te zien is:

Tip 01 – Realiseer je dat niet iedereen zo gevoelig is als jij

tip 01

Ik hoor zoveel vergelijkbare verhalen als van deze vrouw. Toen ik nog een puber was en ik het moeilijk vond om open te zijn over mijn gevoel, besloot ik op een dag om toch eens iemand in vertrouwen te nemen. Ik koos iemand uit, opende mijn hart en vertelde dingen die voor mij heel pijnlijk waren en me verdriet deden. Toen ik klaar was met vertellen kreeg ik de volgende reactie terug : “Dat denk je maar, dat zit alleen maar in je hoofd. Het is niet eens waar”.

Voor mij waren het vernietigende woorden, die een nieuw patroon in mijn leven creëerde. Ze kwamen extra hard aan omdat een dierbaar iemand me er zoveel pijn mee deed. Ik had blijkbaar een verkeerde keuze gemaakt. Later realiseerde ik me dat niet iedereen zo gevoelig is als ik en dat ze er wellicht ook geen idee van hebben hoe mijn belevingswereld eruit ziet. Ik focuste me op de verkeerde mensen. Zodra ik me ging focussen op mensen die meer op mijn golflengte zaten, voelde ik me weer veilig en voelde het weer goed om te praten.

Tip 02 – Je hoeft niet alles te weten

tip 02

Wanneer de nuchtere partner van deze vrouw op bezoek was gegaan bij zijn ouders, ontstond er vaak opnieuw ruzie wanneer de vrouw informeerde hoe het was gegaan. Haar schoonfamilie was minder gevoelig en begreep veel dingen niet. Zodra de vrouw vertelde over haar gevoeligheid, rolden haar schoonouders met hun ogen en doken ze vrijwel meteen in hun telefoon. De vrouw besloot daarom ook om minder vaak mee te gaan, gewoon om dat gevoel niet meer te krijgen. Waarom zou je jezelf immers blijven pijnigen en jezelf blijven stoten aan dezelfde steen ? Zij bleef vaker thuis en haar man ging alleen naar zijn ouders. Dat hadden ze zo afgesproken en dat was prima zo.

Ik vertelde de vrouw dat ze niet alles hoeft te weten. De vrouw maakte de fout dat ze elke keer als haar man geweest was, ze elk detail wilde weten. Zij interpreteerde dingen op haar manier, zag en hoorde dingen die haar pijn deden. Ik herinnerde haar eraan dat ze niet alles hoeft te weten. Als het echt belangrijk is, zou haar man haar dat echt wel vertellen. Niet iedereen zit qua gevoeligheid op dezelfde golflengte als waar jij zit. Door alles te willen weten, schiet je weer door naar je hoofd en kun je de dingen die je ziet gaan uitvergroten zodat je er weer last van krijgt. Door te accepteren dat er ook mensen zijn die het leven op een hele andere manier bekijken en niet elke detail te willen weten, ontstaat er rust in je hoofd.

Tip 03 – Je hoeft niet alles te zeggen

tip 03

Door niet alles te willen weten komen er al veel minder dingen op je af. Het geeft rust, maar het kan je ook gevoelens van paranoia geven. De nuchtere partner kan terugkomen van een bezoekje aan zijn ouders en helemaal niets vertellen, terwijl hij normaal gesproken altijd wel iets zegt. De vrouw pikt dat met haar non-verbale gaven absoluut op, maar wil er geen ruzie over krijgen en besluit niets te zeggen. In plaats daarvan wordt ze paranoia en vraagt ze zich af waarom haar man niets zegt, terwijl zij toch zo overduidelijk signalen ontvangt dat haar man elk mogelijk gesprek ontwijkt.

Natuurlijk heb ik met Sandra ook wel eens zo’n situatie meegemaakt. Ik vraag me in zulke situatie altijd af of het me iets oplevert door meer te willen weten. Als er zonder dat ik het weet een probleem is ontstaan doordat iemand iets over mij gezegd heeft, en Sandra vertelt het me niet (en degene die het gezegd heeft ook niet), is er dan überhaupt een probleem ? Wat levert het me op om het gesprek open te gooien ? Mag ik erop vertrouwen dat Sandra zelf een goed inschattingsvermogen heeft en het me wel zal vertellen als het echt belangrijk is ? Mag ik het dan loslaten ? Siert het me dat ik zie, voel en weet dat er meer speelt maar dat ik het laat rusten omdat ik andere dingen belangrijker vindt ? In zulke situatie volgt twee weken later vaak alsnog het inzicht. Dan roept Sandra opeens dat iemand iets gezegd heeft. Ik weet het dan eigenlijk al en reageer alleen maar met “oh, is dat zo ?”.

Tip 04 – Je hoeft niet alles te doen

tip 04

Als je de vorige drie tips onder de knie hebt, wordt het pas echt leuk. Ik weet dat ik niet alles hoef te weten en dat ik niet alles hoef te zeggen. Zo kreeg ik een tijdje geleden van iemand de opmerking dat ik zo open was en dat ik zo zeker wist dat mijn kinderen zowel hooggevoelig en hoogbegaafd zijn. Hoe kon ik dat nu weten en waarom hing ik dat aan de grote klok of dat zoiets speciaals was ?

In eerste instantie deden de woorden pijn. Het zijn woorden waaruit ik het signaal haal dat respect voor mij op dat moment ver te zoeken is. Ik wist dat het niet mijn beleving was, maar de beleving van een ander. Die woorden kunnen een vorm van jaloezie zijn, dat ik op een hele andere manier met mijn kinderen omga en dat die persoon dat ook graag zou willen. Het kan zijn dat die persoon ziet of vindt dat mijn kinderen helemaal niet hooggevoelig of hoogbegaafd zijn maar dat er iets anders aan de hand is.

Het enige wat belangrijk is, is wat ikzelf vind en wat goed voelt voor mij. Met mijn verhalen en vele blogs die ik schrijf, inspireer en motiveer ik veel ouders om anders met hun gevoelig kind om te gaan. De opvoeding die we zelf gehad hebben als kind zijnde is niet meer van deze tijd. De tijd van democratisch opvoeden is aangebroken en hooggevoelige en hoogbegaafde kinderen hebben veel meer baat bij deze aanpak. Voor mijn gezin en voor mij voelt het goed om het zo te doen. Waarom zouden wij dat gaan veranderen omdat andere mensen vinden dat het anders moet ?

“Echte vrijheid ontstaat pas wanneer jij je realiseert dat je niet alles hoeft te weten, je niet alles hoeft te zeggen en je niet alles hoeft te doen.”

Kiezen voor echte vrijheid is niet altijd makkelijk

De situatie die ik schets in deze blog haal ik uit de vele verhalen die ik wel eens hoor in mijn praktijk. Ik hoor meestal twee kanten aan het verhaal. Zo zie ik meteen over wat voor mooie verborgen gaven en talenten mijn klanten beschikken en die het licht nog niet mogen zien. Ik krijg hun groeipad dan al haarscherp in beeld. Tegelijkertijd zie ik ook het verdriet als ik hoor hoe graag ze begrepen willen worden en hoeveel pijn het doet als ze zich laten zien en zich open stellen aan de verkeerde mensen en ze daarmee flink de deksel op hun neus krijgen. Maar geloof me, het enige wat je nodig hebt in deze is meer levenservaring. Beter kunnen zien welke mensen op jouw pad horen en welke niet.

Follow

About the Author

Roel van Heel is coach, trainer, auteur en spreker en deelt actief zijn kennis hoe jij in snelle en eenvoudige stappen het minder druk kan maken in je hoofd. In het gezin van Heel is het met drie hooggevoeligen nooit saai... er gebeurt elke dag wel wat. De truc is dat je anders leert omgaan met deze alledaagse dingen. Dat is vele malen makkelijker dan dat je denkt. Je beschikt over meer tools en technieken dan dat je nu weet om het jezelf wat makkelijker te maken, we gebruiken het alleen niet. Met zijn blogs, filmpjes, lezingen, workshops en trainingen laat hij zien hoe ook jij in korte tijd grote stappen kan zetten.

>