De laatste loodjes van het schooljaar | Leef Intens

De laatste loodjes van het schooljaar

Door Roel van Heel | opvoeding

jun 30

Vanmiddag kwam mijn dochter uit school. “Eindelijk, heb ik mijn laatste cito toets gehad vandaag. Ik ben er helemaal klaar mee!” riep ze. Ze heeft op school de afgelopen 3 weken de ene na de andere cito gehad voor allerlei verschillende vakken. Mijn dochter is moe! De laatste loodjes van het schooljaar zijn voor ieder kind vermoeiend. Voor (hoog)gevoelige kinderen is de koek dan al vaak op.

Mijn zoon van 8 jaar vindt de cito toetsen totale onzin. Het kost hem enorm veel energie om de toetsen te maken. Daar komt dan nog bij dat hij een echte beelddenker is. Hij heeft daardoor heel veel moeite om zich te concentreren. Het lukt hem gewoonweg niet om zijn aandacht te houden op een stuk papier met allerlei vragen. Zijn juf en wij als ouders kwamen er al gauw achter dat de toetsen die hij in de klas maakte niet reëel waren.  Mijn mannetje is op! Doordat hij vaak maar wat invulde en vele vragen oversloeg scoorde hij een 5 op de rekentoets. Het laagste wat hij kon halen. Onze prikkelzoeker heeft geen interesse meer in school. De motivatie is bij hem weg. Gelukkig mocht hij de rekentoets later overdoen, maar dan 1 op 1. Hij haalde de hoogste score! Niks mis met mijn mannetje! Hij wilt nu gewoon rust.

Boos en overprikkeld

Gisteren kwam hij boos terug uit school. Hij mag tegenwoordig soms samen met zijn zus, zonder mij, naar huis lopen. Boos duwde hij de poort dicht, terwijl zijn zus nog buiten stond.Stampvoetend kwam hij naar binnen, gevolgd door een overprikkelende zus. “Waarom duw je nu die poort dicht ?”, riep ze boos. “Ik wil toch ook naar binnen !”. Mokkend, met zijn armen over elkaar, gezicht op onweer, gaat hij met zijn jas nog aan en zijn rugzak om zijn schouders op de bank zitten. Als ik hem vraag wat er aan de hand is, draait hij boos zijn rug naar me toe. Ik laat hem even uitrazen.

Even later schuif ik rustig naar hem toe, een vraag “mag ik je niet helpen ?”. Even blijft het stil. Dan gaat hij weer gewoon naast me zitten. Ik zie aan zijn gezicht dat hij naar woorden aan het zoeken is. “Het was zooo druk op school !”, jammert hij. “Er waren wel meer dan 60 prikkels ! En dan loop ik naar huis, en dan komt mijn zus springend en zingend naast me lopen. Dat wilde ik gewoon niet !”.

Praten over je gevoel

“Heb je haar dat ook verteld ?”, vraag ik voorzichtig. “Zij kon toch ook niet weten dat jij overprikkeld was ?”. Even is het stil. “Ik wil er niet over praten”, roept hij geirriteerd. Voorzichtig ga ik verder. “Als je merkt dat je overprikkeld raakt, is dat een teken dat je je eigen grenzen niet goed bewaakt. Vertel over je gevoel. Vertel mensen om je heen dat je overprikkeld bent, en dat je even allen wil lopen. Je had dat gewoon tegen haar kunnen zeggen. Jouw zus begrijpt dat als een ander. Zij heeft daar ook lang last van gehad. Sterker nog, ik weet zeker, als je het had aangegeven, zij je meteen had geholpen.

“Voelt het fijn voor je, dat boos zijn ? Het kost je veel energie he ! Jouw gevoel wil er graag uit, maar dat mag niet van jou. Als je erover praat, gaat dat boze gevoel weg, en is er weer plaats om iets leuks te doen. Je kan er zelf voor kiezen. WIl je graag boos zijn, en kies je voor het minder leuke ? Of doe je er iets aan, samen met mij, en kies je voor het leuke wat je kan doen als de boze bui weer over is ?” Heel langzaam komt hij weer terug op aarde. “Ik wil voor het leuke kiezen. En ik vind het fijn dat je me helpt.”. Waw denk ik bij mezelf. Wat een grote vent. Zijn zus zat stilletjes te luisteren. Ik zie aan haar gezicht dat ze enorm met hem meeleeft en dat ze hem begrijpt. Hij schuift langzaam naar haar toe. “Ik bedoelde het niet zo”, zegt hij. “Ik wilde gewoon even geen prikkels. Het lag niet aan jou. Ik wilde gewoon even alleen lopen”.

Begrip en respect

Geweldig, dit ! Prikkel- en hooggevoelige kinderen hebben het zwaar soms. Zeker aan het einde van het schooljaar. Gooi daar een dosis puberaal gedrag bij en je kind kan enorm in de war raken. Al die gevoelens, al die prikkels, al die mensen die gestresst zijn, CITO toetsen, we staan er gewoon niet meer bij stil. Onze kinderen staan onder druk. Ze hebben rust nodig als ze thuiskomen. En begrip. Een luisterend oor. Iemand die niet meteen zijn oordeel klaar heeft en hem toch op een rustige manier de goede kant op stuurt. Even geen dwingende regels en taken die ze moeten uitvoeren. Maar gewoon een stukje begrip en respect van een ouder die heel goed doorheeft dat het leven voor een prikkelgevoelig kind soms best zwaar kan zijn. En dan schuif je gewoon even dicht tegen je kind aan. Dan zeg je even niets. En sla je gewoon een arm om hem heen. Het mooiste gebaar waarmee je zegt… “ik begrijp je wel hoor jongen. En ik ben er voor je als je me nodig hebt.”

>