De magie van playmobil | Leef Intens

De magie van playmobil

Door Roel van Heel | hooggevoeligheid

okt 30

Ik kwam gisteravond thuis van mijn werk. Toen ik nog in de tuin liep, zag ik Sandra druk gebaren. Mijn zoon zat mokkend op de bank. Ik kwam binnen, en Sandra vertelde me dat mijn zoon boos is. Hij wil niet zeggen waarom. Op tafel zat ik het spelletje “de kolonisten van katan” staan. “Ok”, dacht ik. Ik zette mijn tas neer, deed mijn jas uit, en ging naast mijn zoon op de bank zitten. Intussen was hij mokkend met de rug naar me toe gaan zitten, zijn hoofd in de bank gedrukt. “Wat is er ?”, vroeg ik. “Mag ik je helpen ?”. Geen reactie. “Kan ik iets voor je doen ?”, vroeg ik weer. Geen reactie. “Zullen we anders even samen praten, zonder mama en je zus erbij ?”. Opeens ging er een armpje omhoog. Een kleine, voorzichtige knuffel. Hij nam mijn hand en nam me mee naar boven.

Nog steeds mokkend ging hij aan tafel zitten. Ik nam de tangle en de playmobil poppetjes erbij. “Kijk”, zei ik. “Volgens mij is er DIT zonet gebeurt”. Ik nam de tangle en zette er een poppetje in. “Dit ben jij”, zei ik. “En dit is jouw eigen domein. Jouw ruimte. Je bent vanmiddag met een vriendje naar een binnenspeeltuin geweest. Daar is het natuurlijk heel druk. Dan komen er allemaal poppetjes in jouw domein.” Ik zette allerlei poppetjes in de tangle. “Toen je thuis kwam, gebeurde er dit”. Ik zette een meisjespoppetje in de tangle. “Je ging een spelletje doen met je zus en je moeder, en dat werd even teveel. Toen stond je bovenaan je stressladder en toen was het ‘boem’”. Het mokken werd alweer wat minder.

Poppetjes neerzetten

“Als deze poppetjes papa, mama, je zus en jij zijn. Hoe zou je ze dan willen neerzetten ?” Voorzichtig pakte hij de poppetjes beet en plaatste zichzelf dichtbij op tafel. Alle andere poppetjes werden aan de andere kant van de tafel neergezet. Papa, mama en zus. “Waarom sta ik nou aan de andere kant van de tafel ?”, vroeg ik. “Ik wil liever hier staan”. Rustig pakte ik mijn poppetje en zette het naast die van mijn zoon. Ik zal hem twijfelen. “Ik wil je graag helpen, hoor”. Ok, ik mocht dan toch wel wat dichterbij staan. Maar mama en zus bleven wat verderop staan. Er stond een lege beker op tafel. “Nou, ik blijf gewoon hier staan, en mijn zus mag daar blijven staan. Dit is binnen (wijzend op zichzelf), en dat daar is buiten (wijzend naar zijn zus). Deze beker is de deur.” Ik pakte de beker en zei… “je zou zeker dit willen doen, he ?”. Ik plaatste de beker over het mama en zus poppetje. Toen moest hij opeens heel hard lachen. Ja! Dat is leuk! En meteen was het ijs gebroken.

Wat is er gebeurd ?

“Wat is er nu gebeurd ?” vroeg ik. “Nou, ik tikte tegen de dobbelsteen aan, en toen begon mijn zus tegen me te snauwen. Dat vond ik helemaal niet leuk!”. Ik liet hem vertellen. “Oh, dat is niet leuk”, riep ik. Mijn zoon ging verder met zijn verhaal. Ik pakte de tangle er weer bij en liet hem zien hoe zijn belevingswereld eruit zag. Er stonden allemaal mensen in jouw domein. Op het moment dat je zus er in stapte, was het ‘BOEM!’. Toch ?”. Voorzichtig knikkend, bevestigde hij het. “En nu is er dit aan de hand.” Ik plaatste mama en zus met de rug naar ons toe, wat verderop de tafel. “Maar dat wil ik helemaal niet hoor!”, riep mijn zoon. “Ik wil graag dat er dit gebeurt!”, en hij plaatste mama en zus weer dichtbij, met de gezichten tegen elkaar. “Hoe kun je ervoor zorgen dat dat gebeurt ?”, vroeg ik. “Je kan andere mensen niet veranderen, je kan alleen zelf iets doen. Wat zou je willen doen ?”. Hij dacht even na. “Praten”, riep hij.

Applaus !

We gingen weer naar beneden. Het was inmiddels etenstijd. Enthousiast nam hij de tangle en de poppetjes mee. Hij liet zelf zien hoe hij zich voelde door de tangle en de poppetjes te gebruiken. Hij zette ze ver uit elkaar met de rug naar elkaar toe. Toen liet hij zien dat de poppetjes weer dicht bij elkaar moesten staan. Met wat aanmoediging kwam het hoge woord eruit. “Ik weet eigenlijk ook niet waarom ik boos werd. Het moest er gewoon uit !”. Meteen begonnen Sandra en ik heel hard te klappen en te juichen. “Jaaaa, waw, wat goed!” riepen we meteen tegelijk. “Nu praat je over je gevoel, en dat is niet altijd makkelijk. Zie je wat er nu gebeurt nu je over je gevoelens praat ?”, vroeg ik mijn zoon. “Zie je nu wat er met mama gebeurt ?”. Ik plaatste het mama poppetje weer dichtbij, met het gezicht naar mijn zoon toe. Mijn zoon werd weer blij. “Je hebt het goed gedaan! Ik ben trots op je.”

Playmobil poppetjes en tangles maken moeilijke gesprekken visueel. Het helpt vooral kinderen die het moeilijk vinden om over hun gevoel te praten. Het is veel makkelijker om met iets anders bezig te zijn, dan over je gevoel te moeten praten. Echt fijn, die magie van playmobil.

Follow

About the Author

Roel van Heel is coach, trainer, auteur en spreker en deelt actief zijn kennis hoe jij in snelle en eenvoudige stappen het minder druk kan maken in je hoofd. In het gezin van Heel is het met drie hooggevoeligen nooit saai... er gebeurt elke dag wel wat. De truc is dat je anders leert omgaan met deze alledaagse dingen. Dat is vele malen makkelijker dan dat je denkt. Je beschikt over meer tools en technieken dan dat je nu weet om het jezelf wat makkelijker te maken, we gebruiken het alleen niet. Met zijn blogs, filmpjes, lezingen, workshops en trainingen laat hij zien hoe ook jij in korte tijd grote stappen kan zetten.

>