Leven op de automatische piloot, slim of een valkuil ? | Leef Intens

Leven op de automatische piloot, slim of een valkuil ?

Door Roel van Heel | aanpassen

jul 20

Ik heb vele cursussen en trainingen gevolgd om mijn eigen gevoeligheid onder controle te krijgen. Cursussen die je leren te ontspannen, die aan de slag gaan met je mindset, om anders tegen dingen aan te kijken. Trainingen in hooggevoeligheid, stress en burn-out. Alles wat ik geleerd heb, heb ik ook aan mijn vrouw en kinderen geleerd. Mijn dochter van 12 weet al meer over gevoelig zijn dan welke volwassene dan ook. Als ik terugkijk naar hoe ons gezin startte en waar we nu zijn, dan ben ik trots. Zo trots. Maar toch lijkt het soms alsof je daar een prijs voor betaalt. De meeste mensen doen de dingen die ze doen omdat het zo hoort, omdat iedereen het zo doet. Ze gaan met de stroming mee. Ik heb ervoor gekozen om uit die stroming te stappen. Soms val je dan op en vragen mensen zich af waar je überhaupt mee bezig bent. Kies jij voor het echte geluk of kies je voor jezelf ?

Netjes met de stroming mee

Ik heb jaren lang geprobeerd om netjes met de stroming mee te zwemmen. Mijn ouders vertelden mij dat ik wat meer op mijn broer moest lijken, want die was zoveel makkelijker. Die dacht niet zoveel na over de dingen die om hem heen gebeurden en stapte gewoon overal op af. Ik observeerde veel en dacht veel na. Prikkels en sensaties verwerkte ik op een veel diepere manier. Ik haalde er meer informatie uit, zag sneller dat iemand boos of chagrijnig was. Soms schrok ik daarvan en wist ik als kind zijnde niet zo goed wat ik ermee aan moest. Mijn ouders wisten op hun beurt niet zo goed wat ze met mijn gevoeligheid aan moesten. Hier lagen mijn wortels om zoveel mogelijk dingen op een manier te doen waarvan mijn omgeving aangaf dat het beter was.

Toen ik mijn werkgever vertelde dat ik hooggevoelig was, reageerde hij met de opmerking : ‘oh, dat verklaart alles !’. Ik kreeg meteen spijt van mijn woorden.

Aanpassen of je eigen ding doen ?

Ook in mijn pubertijd en als volwassene wist ik heel goed hoe ik mij moest aanpassen om bij de grote groep te horen. Maar toch begon het ergens te knagen. Het voelde niet goed om mezelf zoveel aan te passen aan mijn omgeving, want wat bleef er dan over van de persoon die ik zelf daadwerkelijk was ? Op mijn werk heb ik uiteindelijk besloten dat ik mezelf niet meer wilde verstoppen. Ik besloot op mijn werkgever te vertellen dat ik hooggevoelig ben. Zijn eerste reactie was letterlijk : “oh, dat verklaart alles !”. Ik had meteen spijt van mijn woorden. Maar later realiseerde ik me weer dat ik mezelf niet langer meer wilde verstoppen. Inmiddels had ik twee kinderen gekregen die me ook inspireerde om anders met mijn gevoeligheid om te gaan. Ik wilde hun ook leren dat ze zichzelf mogen zijn en dat ze zich niet hoeven te verstoppen. Toen mijn kinderen nog baby’tjes waren ben ik begonnen met de vele trainingen en cursussen die er uiteindelijk toe hebben geleid dat ik ook andere mensen ging helpen om anders met hun gevoeligheid om te gaan.

Mijn persoonlijke groei

Mijn vrouw Sandra moest in eerste instantie enorm wennen aan de nieuwe man die ze opeens gekregen had. Ik wierp mijn onzekere schil af en omarmde mijn gevoeligheid. Ik schakelde mijn verstand meer uit en ging op mijn gevoel af. Er ontstonden mooie dingen. Ik voelde mijn kinderen aan zonder dat we maar een woord hoefden te wisselen. Mensen uit mijn omgeving voelde ik aan, ik zag welke problemen ze hadden voordat ze het zelf zagen. Ik opende mijn praktijk en vertelde openlijk over mijn eigen ervaring en die van mijn kinderen. Er ontstond een mooie tijd waarin ik eindelijk mijn gevoeligheid als een instrument, een talent kon inzetten om andere mensen te helpen. Het voelde zo goed !

Je eigen pad volgen is heerlijk. Totdat iemand een opmerking maakt waardoor je weer keihard teruggetrokken wordt, de stroom in.  Alsof je een hond bent en er keihard aan je riem getrokken wordt.

Naar de volgende treinwagon

Maar daar waar je zelf een enorme persoonlijke groei doormaakt, staan andere mensen verbaasd te kijken aan de kantlijn. Het is alsof je in een treinwagon zit en jij als eerste opstaat om naar de volgende treinwagon te lopen. Je maakt een persoonlijke groei door en dus ga je op weg naar de volgende wagon. De mensen om je heen vinden de treinwagon waarin ze nu zitten prima en hebben niet de behoefte om op te staan. Als jij de moed verzamelt om toch op te staan en door te lopen, kijken ze je verbaasd aan. Jij loopt achteruit naar de volgende wagon en focust jezelf op alles wat je verliest, wat je achterlaat. Dat doet pijn. Je ziet de verbaasde gezichten van iedereen om je heen en twijfelt of je wel verder moet gaan.

Stap uit de stroom

Ik merkte dat mijn neiging om mee te zwemmen met de stroom me veel energie, frustratie en stress kostten. Op een gegeven moment realiseerde ik me dat ik dat niet meer wilde. Ik wilde mijn eigen ding gaan doen. Als puber heb ik een tijdje afstand genomen van alles en iedereen om daar mijn eigen weg in te vinden. Toen ik Sandra ontmoette en mijn kinderen geboren werden werd die behoefte sterker. Ik wilde mijn kinderen leren om vooral hun eigen ding te doen en die stroom te negeren. Dat is me goed gelukt. Mijn kinderen zijn beiden heel gevoelig en weten beiden meer over gevoeligheid en stress dan menig andere volwassene. En dan ben ik trots. Heel trots.

Jij praat altijd over je kinderen alsof ze hooggevoelig zijn, alsof het ook zo is. Waarom moet je daar zo open over zijn en het aan de grote klok hangen ?”

En dan toch de deksel op je neus

Maar ook al stap je uit de stroom, toch lijkt het alsof je soms wordt teruggetrokken, terug de stroom in. Laatst zei iemand tegen me : “Jij praat ook altijd over je kinderen alsof ze hooggevoelig zijn, alsof het ook zo is. Je kinderen zijn toch heel normaal, helemaal niet zo gevoelig. Waarom moet je daar zo open over zijn en het aan de grote klok hangen ?”. Het was alsof er opeens heel hard aan me getrokken werd. Als een hond aan de riem die een flinke ruk aan zijn halsketting krijgt. Alsof die persoon mij en mijn kinderen beter kent dan ik dat zelf doe. Terug de stroom in. Dat deed even pijn. Een signaal dat het leven wat ik leefde, geheel volgens de manier die goed voelt voor mij niet goed genoeg was. Ik stapte uit de stroom en werd daar als het ware voor gestraft. Door iemand die een cursus van een week had gevolgd en ervan overtuigd was dat hoe ik het een en ander aanpakte niet goed was. Het voldeed niet aan de dingen die zij had geleerd.

Dualiteit

Dat is de dualiteit in het leven. Toen ik netjes met de stroom meeging en in de eerste treinwagon bleef zitten, ging het op een gegeven moment knagen. Je kan er dan voor kiezen om te blijven zitten en netjes met de stroom mee te gaan. De meeste mensen zitten in de eerste wagon, dus blijf jij er ook zitten. Mij leverde dat een vervelend en ongemakkelijk gevoel op. Dus koos ik ervoor om op te staan en verder te gaan. Als ik kijk wat me dat heeft opgeleverd ben ik blij. Heel blij en trots. In de ogen van vele anderen ben ik misschien wel heel raar, maar ik leef wel het leven dat ik wil leiden. Ik ben zo trots dat ik niet alleen mijn gezin maar ook vele anderen heb kunnen helpen om een leven te leiden die beter bij hun past. Ik ben ervan overtuigd dat het echte geluk niet in de stroom gevonden kan worden.

Het echte geluk

Het echte geluk ontstaat pas als je het lef hebt om op te staan om vervolgens je eigen ding te gaan doen. En ja, je wordt af en toe teruggefloten door mensen die absoluut niet weten waar ze het over hebben. Die het niet begrijpen en het raar en zweverig vinden. Tegenwoordig lach ik daar om. Of je er nu voor kiest om met de stroming mee te gaan, of dat je kiest voor je eigen pad. Het is allebei oké. Sommige mensen zijn er nog niet klaar voor om uit de stroming te stappen. Anderen zullen er nooit uit stappen. En weet je, dat is allemaal oké.  Doe de dingen zoals dat voor jou goed voelt.

>