Eigen huis & tuin | Leef Intens

Eigen huis & tuin

Door Roel van Heel | begeleiden

mei 08

Mijn dochter had een rotbui. Ze was kortaf, zei niets en wanneer ik aan haar vroeg wat er aan de hand was, zei ze “weet ik niet!”. Dus ik denk bij mezelf… ik moet even een stapje terug doen en mijn zintuigen op scherp zetten. Als ze het dan opeens op een huilen zet als haar broertje iets van haar afpakt, zie ik het. Het is alsof de gloeilamp van Einstein aanspringt. Alle tekens, zowel verbaal als non-verbaal komen samen en wordt opgevolgd door een “Eureka!” moment. Het hoofd van  de kleine meid zit gewoon overvol! Eigen huis & tuin.

Er is heel veel gebeurd vandaag (en de rest van de week waarschijnlijk ook). Teveel dingen die tegelijkertijd haar hoofd binnendringen en die allemaal zo hun aandacht opeisen. Het feit dat er opeens een invaljuf voor de klas stond (“he wat doet zij hier nou?“), het jongetje in de klas die gepest werd door die hele populaire jongen (“ach, wat sneu, waarom doet hij dat nou?“), het vervelende werkje (“bah, knutselen met lijm die dan zo aan je vingers plakt, dat wil ik helemaal niet!“) en  dan de lange looptocht naar huis (“ik ben moe, ik wil niet lopen“). Thuis aangekomen wordt je meteen uitgehoord door je ouders (“moet dat praten nu alweer“) en begint je broertje je te pesten (“laat me toch met rust, dit wil ik niet, dat merk je zelf toch ook wel?“). Er kan niets meer bij, het is vol in haar hoofd. Het kleinste dingetje, zoals het afpakken van iets, is dan al snel te veel en een ontlading volgt.

Even lekker uitrazen

In eerste instantie laat ik haar even heerlijk uitrazen. De rotbui die ze nu heeft is haar climax, haar stressmoment. Het wordt allemaal even te veel. Even ontladen is dan heel belangrijk. Even helemaal in contact staan met je emotie en alle opgeslagen en opgekropte emoties er even laten zijn. Positieve en negatieve gevoelens even laten opbranden. Als ouder zijnde kun je dan beter even niets zeggen. Er wel zijn en desnoods alleen even een hand op haar schouder leggen of een knuffel geven. Ik merk dat wanneer ik dat bij haar doe, ze daar alleen al rustig van wordt. Woorden hebben vaak een averechtse werking, hoe goed bedoeld ook.

Haar eigen domein

Later als ze weer rustig is, gaan we samen even naar haar kamertje. Even met zijn twee. Ik ga bij haar op bed zitten en vertel haar dat haar lichaam haar huisje is. Haar zintuigen zijn de ramen en deuren van het huisje. Wanneer die ramen en deuren wagenwijd openstaan, kunnen alle prikkels van buitenaf zomaar binnenwalsen. Het is dan alsof alle mensen die de prikkels veroorzaken (de juf, de klasgenootjes, papa, mama, haar broertje en wie weet nog meer allemaal) gewoon ongevraagd kunnen binnenlopen.

Haar eigen tuin

Om haar huisje heen ligt haar eigen tuin, haar eigen plek. Sommige mensen noemen dat de aura, anderen noemen het, het eigen domein. Het vormt een gebied om je lichaam heen die van jou is, en waarover jij de baas bent. Het tuintje heeft ook een poortje, en als je het openzet, walst iedereen zomaar ongevraagd binnen. Op een gegeven moment is je huis en tuin zo vol met mensen, dat je zelf niet eens meer kan genieten van je tuin, de zon die erin schijnt, je hoort het fluiten van de vogels niet meer, geniet niet meer van de bloemen die in je tuin staan. Bovendien maken al die mensen een enorme puinhoop in huis! Ik hield even mijn mond en liet het verhaal op haar inwerken. De blik in haar ogen verandert. Alsof er opeens allemaal puzzelstukjes op zijn plek vallen. “Ja”, zegt ze. “Er lopen allemaal mensen in mijn huis en tuin. En dat wil ik eigenlijk helemaal niet!”. “Zullen we ze samen eens de deur uitzetten ?”, opper ik.

Verhaaltje

Vervolgens gaat ze op haar bed liggen en doet ze haar ogen dicht. Ik kan aan haar zien dat ze nog steeds vol zit. Ik vertel een verhaaltje over haar huis, hoe het eruit ziet en dat er allemaal mensen zijn die hier niet horen. Telkens weer vraag ik haar om bevestiging, of ze het voor zich kan zien. Ik laat haar haar huis en tuin visualiseren. Daarmee creëer je al rust. Terug naar jezelf, alsof je aan het mediteren bent. Vervolgens mag ze het poortje van de tuin openmaken en hardop zeggen “alle energieën van andere mensen die hier niet horen, ik stuur jullie terug naar waar je vandaan komt!”. Enthousiast gaan haar handjes dan omhoog en begint ze denkbeeldig alle energieën de poort uit te duwen. Vervolgens neemt ze al haar eigen energieën terug die ze de hele dag bij andere mensen heeft geplaatst. We staan nog even stil bij hoe mooi haar huis en tuintje nu zijn geworden. Dat ze nu veel beter kan genieten van alles, terwijl ze in het gras licht, door de bladeren van haar eigen boom tuurt, genietend van de zon en de vogeltjes.

De dagen erop

Deze oefening heeft heel veel baat bij mijn dochter. Ik laat haar voor en na de oefening haar gevoel benoemen. Ze merkt zelf ook dat ze er rustiger van wordt, en dat haar hoofd minder vol raakt. Nu ze bewust is het feit dat er een huis en een tuin is, kan ze ook beter haar eigen grenzen in de gaten houden. Ze merkt eerder dat iemand haar domein binnen probeert te dringen. En die zet ze er dan ook zelf weer uit. Soms doe ik ook een rollenspel met haar en haar broertje. Ik ben dan een ettertje van school die zomaar haar huis binnendringt, de muren onder de graffiti kalkt op haar bank hangt en haar opdraagt om koffie te halen voor me. Na wat oefening, zet ze me zo de deur uit!

Als ze nu uit school komt, hoef ik haar alleen nog maar te vragen hoe het met haar huisje en tuintje gaat. Ze heeft het concept begrepen. Soms heeft ze nog wat hulp nodig om alle mensen weg te jagen. En dan doen we samen de oefening. Maar ze boekt al enorme vooruitgang.

>