Emotie is magie | Leef Intens

Emotie is magie

Door Roel van Heel | stress verminderen

dec 07

Van de week zat ik na de lunch even heerlijk bij te komen op de bank. Soms doe ik dan heel even mijn ogen dicht. Heerlijk. Kopje thee erbij. Maar opeens wordt de rust verstoord door de kinderen die ruzie hebben gekregen over het afruimen van de tafel. Ze hadden besloten om samen de tafel af te ruimen, en eigenlijk hadden er toen al alarmbellen moeten gaan rinkelen. “Maar ach”, dacht ik bij mezelf, “laten we eens kijken wat er gebeurt”. En ja hoor, “dat bord stond op jou helft !”, hoor ik mijn zoon boos schreeuwen. Boos zette hij het bord op de andere helft van de tafel. “Echt niet !”, schreeuwt mijn dochter boos, en zet het bord terug op zijn helft. En zo ging dat nog wel zo’n 5 minuten door.

Op een gegeven moment was ik het beu, en besloot ik in te grijpen. “Jongens, zoek eens een oplossing samen”. De kinderen keken elkaar aan en waren beiden niet van plan om ook maar een klein beetje toe te geven. Het stemmetje in hun hoofd was erg machtig op dit moment. En wat doe je dan als ouder ? Ik besloot dan maar zelf waar het bord moest staan. En uiteraard is dat op de helft van dat kind die het minst vaak compromissen sluit. Tot grote woede van mijn zoon. De tranen kwamen eruit, hij was boos. Mijn dochter liep opgelucht weg.

Toch twijfelde ik even toen ik mijn zoon boos zag worden. Was het wel het juiste besluit geweest ? En weer bleef mijn zoon stokstijf staan. Weigerend om ook maar een vinger uit te steken naar de nog steeds bedekte tafel. Op het moment dat ik mijn geduld dreigde te verliezen, en vroeg waarom hij niet verder ging, zei mijn zoon… “ik ga even afkoelen in de gang  !”. Oh waw, die had ik even niet zien aankomen. En op dat moment gaan er twee dingen door mijn hoofd… “hoe irritant is het dat hij nog steeds niet verder gaat met de tafelafruimen, terwijl ik hem dat nu echt ontelbare keren gevraagd heb”. Maar tegelijkertijd zei een ander stemmetje “wat goed dat hij even gaat afkoelen in de gang, en dat helemaal uit zichzelf !!”.

De grens op tafel

geprikkeldMijn eigen innerlijke strijd stopte vrijwel direct toen bleek dat mijn zoon emotioneel in de gang achterbleef. Ik riep hem bij me en vroeg hem waarom hij nu zo slecht luisterde. “Nou”, begon hij snikkend, “we hadden een grens op de tafel gemaakt en ik zou alles opruimen aan de linkerkant, en zij zou dan de rechterkant doen”. “Waarom maakt je eigenlijk die grens op tafel ? Dat is toch vragen om ruzie ?”, vroeg ik. “Ja, maar zo doen we het altijd !”, riep hij gefrustreerd. “Ja, en daarom hebben jullie ook ‘altijd’ ruzie, bang dat je zelf ook maar een dingetje meer zou moeten doen dan gepland…!” Als papa en mama dat ook zouden doen, alles precies verdelen zodat niemand ook maar een ding te veel doet, dan zouden wij knallende ruzie hebben gehad…! Wij zijn toch een team samen ? En dan werk je toch samen totdat je klaar bent ? Is dat niet veel handiger ?” Daar moest hij even over nadenken.

Even uithuilen

Ik liet beide kinderen even aan tafel zitten. Ik vertelde ze dat ze het zelf even moeten oplossen samen. Daar zijn ze oud genoeg voor, ze zijn 8 en 10. En natuurlijk gingen ze samen aan tafel zitten en zeiden ze beiden niets. Nog even te koppig om maar een woord te zeggen. Toen ik ze aanspoorde om te beginnen met praten, begon mijn zoon weer te snikken. Zijn emoties zaten zo hoog dat hij door de vele prikkels niet meer helder kon nadenken. Ik reageerde rustig met “goed zo, jongen… laat je emoties er maar uit hoor, je hoeft ze niet tegen te houden !”. Een huilbui volgde. Blijkbaar zat dit incident hoger dan ik had verwacht. Hij kwam uit zichzelf bij me, ging op schoot zitten om even te knuffelen. Iets wat wij een “echte knuffel” noemen bij ons in huis. 5 minuten later was hij klaar om het goed op te lossen.

Effectief Communiceren

kind-overprikkeld2Ik vertelde de kinderen dat ze samen moeten praten, maar dat ze niet mogen wijzen naar de ander. Ze mogen niet het gesprek beginnen met “ja, maar jij ….!!!”. Ze mogen alleen praten over hun eigen gevoel. Een beetje onzeker keek mijn zoon mij nog aan. En toen kwamen er toch mooie woorden uit…! “Ik was bang…”, begon hij langzaam, “…dat we weer ruzie zouden krijgen tijdens het opruimen en dat wil ik niet”. “Oh waw !”, dacht ik bij mezelf, en het stemmetje in mijn hoofd was meteen in een feeststemming. Maar ik hield me in. Ik zag dat de woorden mijn dochter enorm raakte. “Nou”, begon ze. “Ik begrijp dat wel. Ik denk dat jij er gewoon snel vanaf wilde zijn, zodat je je eigen ding kan gaan doen. Dat wilde ik zelf ook doen. Ik wil graag tijd voor mezelf nemen en dan denk ik, laat hem dat bord maar doen, dan ben ik sneller klaar.”

Emotie is magie

Later vertelde ik ze mijn kant van het verhaal. “Ik vond het zo mooi dat je zelf besloten hebt om af te koelen in de gang! Als je overprikkeld bent, kun je niet meer helder nadenken. Dan kun je dus beter zeggen : ‘het lukt even niet, ik ben overprikkeld’. Dat had je niet gedaan, en je zus en ik wisten dat dus niet. Daar krijg je ruzie van. Maar wat zou er gebeurd zijn als je dat wel had gezegd ? Zie je dat de boze bui van je zus helemaal verdwenen is ? Sterker nog, ze is nu al aan het nadenken hoe ze je kan helpen. Als je over je gevoel en je emotie vertelt, zie je de boze buien om je heen vaak smelten als sneeuw voor de zon”. “Emotie is magisch”, roept mijn dochter opeens. Zo mooi !

De oplossing

Even later hadden ze samen een oplossing verzonnen. Mijn dochter zou de tafel verder opruimen als mijn zoon er dan een doekje over heen zou halen. Kinderen kun je thuis dus ook al een beetje bijsturen. Als je kind emoties vertoont, laat hem die dan vooral even uiten. Zo mooi, zoals mijn zoon dat al gewend is. Hij komt op me af lopen, slaat een armpje om me heen en kruipt op mijn schoot op me een dikke knuffel te geven. Even alle emoties eruit om zijn stress te uiten. Vervolgens blijf ik rustig, en bemoei ik me zo weinig mogelijk met het gesprek en grijp ik alleen in als het nodig is. Effectief communiceren is natuurlijk lastig voor ze, vooral omdat mijn dochter al flink aan het puberen is. Maar toch leer ik ze om niet met “dartpijltjes” te gooien, maar alleen over je eigen gevoel te praten. Als ik tegenwoordig even niet oplet, hoor ik ze dat ook zeggen tegen elkaar. “Nee, je mag nu even niet met dartpijltjes gooien”. En soms gaat het dan weer goed, maar soms ook niet natuurlijk. Ze mogen dat natuurlijk leren op hun eigen tempo. En dat gaat helemaal goed komen.

Follow

About the Author

Roel van Heel is coach, trainer, auteur en spreker en deelt actief zijn kennis hoe jij in snelle en eenvoudige stappen het minder druk kan maken in je hoofd. In het gezin van Heel is het met drie hooggevoeligen nooit saai... er gebeurt elke dag wel wat. De truc is dat je anders leert omgaan met deze alledaagse dingen. Dat is vele malen makkelijker dan dat je denkt. Je beschikt over meer tools en technieken dan dat je nu weet om het jezelf wat makkelijker te maken, we gebruiken het alleen niet. Met zijn blogs, filmpjes, lezingen, workshops en trainingen laat hij zien hoe ook jij in korte tijd grote stappen kan zetten.

>