Help je introverte kind om zichzelf te durven zijn ! | Leef Intens

Help je introverte kind om zichzelf te durven zijn !

Door Roel van Heel | prikkelmijder

feb 23

Veel ouders vinden prikkelmijdende kinderen moeilijk. Vooral omdat de meeste prikkelmijdende kinderen thuis heel erg sociaal zijn, vrolijk en enthousiast. Dan gaan ze opeens naar groep 1, en veranderen ze “opeens” in een angstig, prikkelmijdend kind. Het verschil tussen hoe het kind zich op school gedraagt, en hoe het zich thuis gedraagt wordt groter. En blijft waarschijnlijk ook wel even zo. Ik hoor veel ouders op het schoolplein roepen dat hun kind weer zo gevoelig en angstig is. Dat het zich terugtrekt, niet met andere kinderen wil spelen. Alsof ze er zich voor schamen. Ze zetten hun kind hiermee onder druk. Want zeg eens eerlijk… een hooggevoelig kind ziet en voelt toch alles? En als het kind daar geen goede uitleg voor kan verzinnen, betrekt het dit op zichzelf, en wordt het kind nog angstiger. Help je introverte kind om zichzelf te durven zijn.

Yuna

Mijn dochter Yuna is een echte prikkelmijder. Ook zij klapte compleet dicht toen ze voor het eerst in groep 1 aankwam. En als je er bewust bij stilstaat, is dat ook logisch. Als prikkelmijder zijnde, kan ze niet goed tegen te veel prikkels tegelijk. En in groep 1 stikt het van de moeders die hun kind maar wat graag de klas in brengen. Al die gillende, huilende kinderen, drukke moeders eromheen kan dan al snel te veel zijn. Zeker als je er niemand van kent! Een vreemde juf voor de klas. Enorm spannend dus. Om alles nog wat moeilijker te maken was de juf ook nogal streng van aard, en had ze op dat moment niet zo heel veel begrijp voor een prikkelmijder. Het gevolg was dus dat Yuna vrij snel aangaf helemaal niet meer naar school te willen. Het was veel te spannend, ze kon haar rust niet vinden.

Yuna’s balletje

Ik ben met Yuna gaan praten. Ik heb het visueel gemaakt. Ik vertelde haar dat zij haar eigen “balletje” heeft. En in dat balletje is zij de baas. Het is haar balletje, en iemand mag erin zonder haar toestemming. Als ze niemand tegenkomt die ze niet mag, of die veel negatieve prikkels veroorzaakt, wordt haar balletje rood. Als ze iemand tegenkomt die haar blij maakt, wordt haar balletje groen. Op die manier leerde ze om in haar eigen woorden te vertellen wat er met haar gebeurde als ze zo’n drukke klas in kwam. Vervolgens ben ik een stapje verder gegaan. Ik heb haar verteld dat andere mensen ook zo’n balletje hebben. En dat het balletje van andere mensen ook rood kan worden. Het feit dat hun balletje dan rood wordt, wil niet zeggen dat Yuna’s balletje ook automatisch rood moet worden. Op die manier leerde ze afstand te creëren tussen de prikkel en zichzelf. Nu noemen we Yuna’s lichaam het huisje, en het balletje het huisje met haar eigen tuintje eromheen.

Jaren later

Yuna is nu jaren verder. Ik heb goede gesprekken met haar, en sommige dingen op school blijven moeilijk. Zo is ze op zoek naar haar eigen ik. Ze weet en voelt dat ze anders is dan andere kinderen. Ze heeft moeite met contact leggen, denkt nogal snel dat andere kinderen haar stom vinden. Ze observeert en analyseert veel. Denkt veel na. Misschien is dat wel haar valkuil. Ook nu weer leer ik haar dat ze zichzelf mag zijn, en trots mag zijn op zichzelf. Ze is geen kind wat de trend volgt die andere kinderen voor haar zetten. Afspreken met andere kinderen is spannend, want wat als ze “nee” zeggen? Ik heb thuis met haar de oefening gedaan van het “eigen domein”. Een hele goede oefening om haar wat meer zelfvertrouwen te geven. De oefening van haar eigen huisje en haar eigen tuintje wordt dan uitgebreid met een training waarin ze leert hoe ze moet reageren als er iemand ongevraagd haar domein binnentreedt. En onder mijn ogen zie ik haar zelfvertrouwen groeien.

Begrip

Maar het is natuurlijk ook een kwestie van begrip. Yuna komt altijd als laatste uit de klas. Dat vonden wij in het begin super irritant. Zooo langzaam, denk je dan. Maar vanuit haar standpunt is het logisch. Voor haar is het prettig. Al die kinderen die massaal over de gang rennen, levert te veel prikkels op. Daarom loopt Yuna op haar dooie gemakje uit de klas, neemt de tijd om de jas aan te doen, haar tas te pakken, en loopt pas de school uit als het weer rustig is op de gang. Als je beseft dat het voor haar heel fijn is zo, verandert dat veel.

Het is hard werken, voor prikkelmijders. Ik ben er zelf ook een. Maar stap voor stap komen we er wel. Yuna heeft al zoveel geleerd. Een tijdje geleden moest ze na de carnavalsvakantie weer naar school. Ze vond het heel spannend en was de week ervoor al zenuwachtig. En ze kwam tussen de middag heel blij en enthousiast uit school. Een van de populaire jongens uit de klas had uit zichzelf gevraagd of ze wilde komen eten bij hem thuis. En ze had zelf al een afspraakje geregeld met een ander meisje uit de klas. En dan word ik trots… onze gesprekken werpen vruchten af ! Mijn prikkelmijder komt er wel.

  • Maaike schreef:

    Jeetje, wat mooi!!!
    Mijn zoontje, 3,5jr, zit ook op zo’n punt dat hij naar groep 1 mag… heeft er zin in, maar reageert nu al heftig als er veel prikkels zijn… dus ik hoop dat hij z’n draai er kan gaan vinden… ik merk dat ik uit jouw verhaal veel steun krijg, en dat het me helpt invoelen en zoeken naar ‘maniertjes’ om met situaties om te gaan… Dankjewel daarom voor je verhaal!!! heel veel sterkte voor Yuna!!! Ze is vast een geweldig mooi wezentje!!!
    xxx
    maaike

    • Roel van Heel schreef:

      Dank je! Yuna is inderdaad heel bijzonder! Ik hoop dat het goed zal gaan met je zoontje! Hopelijk heb ik je genoeg tips kunnen geven zodat je je zoon heel goed kan helpen als het moment daar is. Probeer je in elk geval in hem te verplaatsen, en praat vooral ook met de juf erover. Success!

  • >