Heb je een druk en lastig kind, of speelt er wellicht meer...? | Leef Intens

Heb je een druk en lastig kind, of speelt er wellicht meer…?

Door Roel van Heel | prikkelzoeker

feb 14

Om eerlijk te zijn ben ik zelf niet zo’n prikkelzoeker. Mijn dochter Yuna en ik zijn prikkelmijders. Toch eerst de kat uit de boom kijken, eerst nadenken voordat je wat doet. Observeren en analyseren. De meeste HSP-ers om me heen zijn ook prikkelmijders. Voor mij is dat bekend, vertrouwd. Als ik andere prikkelmijders zie, begrijp ik ze meteen. Zonder dat we een woord hoeven wisselen. Prikkelzoekers kunnen dan behoorlijk vermoeiend zijn, zeker als ze ’s morgens vroeg al meteen gillend en springend door het huis rennen, vol energie. Mijn zoon Ravi is een prikkelzoeker. Een druk en lastig kind…?

Je kent het vast wel. Je wil een gesprek voeren met je zoon, en terwijl je dat probeert staat hij te dansen voor je ogen. Twee keer springen op de linkervoet, drie keer op de rechter, dan ook maar weer drie keer op de linker en twee keer op de rechter, dan heb je in totaal op elke voet net zoveel gesprongen… Pff… Je voelt je dan niet altijd serieus genomen. Je denkt dan toch dat hij niet luistert, met zijn eigen dingen bezig is. Wordt je dan boos? Of wat doe je dan?

In de speeltuin…

Of wanneer je bij een speeltuin aankomt. Het blijft mooi om dan het verschil te zien tussen mijn zoon en mijn dochter. Yuna, prikkelmijder, heeft op de parkeerplaats al gezien hoeveel kinderen er zijn. Welke toestellen er staan, hoe gevaarlijk ze zijn, of ze er vanaf kan vallen, of er al huilende kinderen in de speeltuin zitten, of hun moeder ze dan trootst of niet, noem maar op. Of ze wel of niet op de wip gaat, of ze wel of niet van die ene glijbaan afgaat. Voordat ze uberhaupt een voet in de speeltuin heeft gezet. Ravi, prikkelzoeker, ziet al die prikkels ook, maar ze komen op de een of andere manier niet bij hem binnen. De prikkels worden niet geregistreerd, zoals Yuna dat doet. In plaats daarvan, kijkt hij even naar de speeltuin, en rent er dan dolenthousiast, gillend, brillend op af. JAAAHHHH!!!!!!! gilt hij dan, en rent dan snel weg. Andere kinderen duwt hij dan aan de kant, klimt omhoog, en huppa, van de glijbaan af. Nog een keer iedereen aan de kant duwen, en weer van die glijbaan af.

…of in het klaslokaal

Of in het klaslokaal. De meester weet vaak niet wat hij met Ravi aan moet. Rennen in de klas, het jongetje naast hem prikken met zijn vinger, even gillen naar die andere jongen aan de andere kant van het klaslokaal. Scheef zitten op de stoel, op en neer wippen. Even dat andere jongetje pesten in de klas. Constant bezig zijn met prikkels om hem heen. Met als gevolg dat hij vaak op zijn kop krijgt van zijn meester, die hem maar wat graag rustig op zijn plaats wil houden. Als er oefeningen aankomen, vind hij ze maar saai. Als de meester zegt dat ze een bepaalde oefening gaan doen, heeft Ravi ze in zijn hoofd al gedaan. En dan moet hij alsnog de oefening gaan doen. En morgen weer zeker. Saai!

Leven van prikkels

Toen ik begon met het opzetten van de “Ik ben goed zoals ik ben” training, een training voor kinderen tussen de 7 en de 10 jaar, begrijp ik Ravi steeds meer. Ravi leeft van prikkels. Hij heeft ze nodig om zich te ontwikkelen. Het geeft hem het gevoel dat hij er is, dat hij aanwezig is. Om zijn plekje te vinden binnen de ruimte. Hij vind het prettig. Als je probeert hem dat af te leren, wordt hij er zeer ongelukkig van. Hij zal nooit een prikkelmijder worden, iemand die rustig blijft zitten en eerst nadenkt. Hij zal waarschijnlijk nog veel fouten maken, omdat hij eerst doet, en dan pas nadenkt. Maar dat past bij hem. Dat hoort bij hem. Daar leert hij van en hij ontwikkeld zich daardoor vanzelf.

Zichzelf zijn

Ik probeer hem nu meer en meer zichzelf te laten zijn. Laat hem maar even springen, gillen en rennen. Het feit dat hij scheef op zijn stoel zit, op en neer wipt, en zo, is een techniek die hij zichzelf heeft aangeleerd. Het is een techniek waardoor hij zich beter kan concentreren op wat hij aan het doen is. Het heeft dus ook een goede kant. Ik probeer hem niet meer af te remmen, maar hem zichzelf te laten zijn. Ik benoem wat ik zie. Zo, jij bent enthousiast! Jij ben blij! Jij hebt zo te zien een leuke dag gehad op school. Zo leert hij zijn gevoel te benoemen. Op school mag hij binnenkort op een skippybal gaan zitten. Ik vertelde de meester dat Ravi een prikkelzoeker was, en hij kwam meteen met het idee om hem op een skippybal te laten zitten. Ook weer een manier om Ravi te helpen, op zijn eigen manier, om zich beter te kunnen concentreren in de klas.

Anders…

Het  voelt ook echt anders, nu ik Ravi bewust meer zichzelf laat zijn. Nu ik hem niet meer zo afrem. Maar hem in zijn waarde laat. Hij heeft uiteindelijk ook het recht om zichzelf te zijn. Om zijn leven in te vullen hoe hij dat zelf wil. Ook al blijft het soms behoorlijk vermoeiend. Haha…!

En nu, als Sandra en ik op het schoolplein staan te wachten om onze kinderen op te halen, zien we overal prikkelzoekers en prikkelmijders. Mooi om te zien. En, prikkelmijder of prikkelzoeker, het is allebei oké.

  • Petra Horsten schreef:

    Mooie, maar vooral herkenbaar, geschreven blogs!
    Ik herken er kinderen uit mijn (werk)omgeving in!
    Maar heb zelf ook zo’n lekkere temperamentvolle fladder-vlinder en heerlijke spring-in-het-veld thuis rondlopen =) De opvoeding en begeleiding blijft dynamisch.
    De termen prikkelzoekers en vermijders herken ik nu ook uit de cursus “Prikkels in de groep” die ik momenteel volg bij cusus instituut ‘Anders kijken naar kinderen’! Een aanrader voor alle mensen die werken met kinderen in de zorg en het onderwijs.
    Hopelijk wordt hierdoor het stukje bewustwording groter en krijgen deze kinderen meer de erkenning die ze verdienen. Ze hebben geen stoornis, maar een gave! Ze hebben alleen wat hulp nodig deze gave goed in te kunnen zetten binnnen deze veeleisende maatschappij.
    Succes met jullie Praktijk!

  • >