Hoe blijf je kalm met twee ruziende pubers in huis ?| Leef Intens

Kun jij als ouder zien wat er echt aan de hand is wanneer jouw puber een grote mond heeft ?

Door Roel van Heel | opvoeding

sep 23

Vanmorgen was het weer raak. Mijn dochter van 13 had niet zo goed geslapen en had wat wij noemen een echte “puberbui”. Dat uit zich dan in stampvoetend rondlopen, zwijgend, niet pratend over haar gevoelens en ruzie maken met haar broertje over een broodtrommel en wie die vandaag meeneemt.

Mijn dochter en mijn zoon zijn twee handen op een buik. Ze kunnen niet met, en ze kunnen niet zonder. Ze zijn allebei zo gevoelig van aard dat ze soms wel eens de makkelijke weg kiezen. In plaats van dat ze afspreken met vriendjes, vinden ze elkaar. Ze zijn zomaar in staat om een heel weekend met elkaar te spelen. Hun knuffels mogen dan bij elkaar logeren, of ze maken een heel dorp van playmobil, paarden en knuffels. Het is geweldig om te zien dat ze zoveel om elkaar geven.

De frustratie achter de boosheid

Ik ben ontzettend blij met deze hechte band. Maar zo’n hechte band geeft ook wat wrijving soms. Mijn kinderen schelen dan wel 2 jaar in leeftijd, in het hoofd van mijn zoon zijn ze allebei even oud. Dat betekent dat mijn zoon regelmatig gefrustreerd raakt. Mijn dochter is altijd eerst, krijgt net iets meer zakgeld, mag net iets later naar bed, gaat als eerste naar de middelbare school en kan als eerste fietsen zonder zijwielletjes. Toen mijn zoon zag dat mijn dochter rondjes om het grote grasveld kon fietsen zonder zijwielletjes en hij nog niet…. groeide zijn frustratie. Hij heeft, zelfstandig, zonder onze hulp net zo lang zitten oefenen totdat hij het wel kon. En daar ging hij, fietsend zonder wielletjes, terwijl Sandra en ik onze onderkaak moesten vasthouden.

Het puberende karakter van mijn dochter is iets nieuws. Ik ben nog nooit eerder vader geweest van een puber. Mijn dochter krijgt groeihormonen, wat er ook voor zorgt dat ze eerder in de pubertijd raakt dan andere kinderen. Dat is soms nog wel even wennen. Als ik in de ochtend rustig wakker wordt met mijn sapje, komt het dus wel eens voor dat een van mijn pubers compleet uit zijn plaat gaat. Natuurlijk zit daar een opbouw in, iets wat het hele weekend al heeft zitten broeien. Het makkelijkste is dan om zelf ook boos te worden zodat er weer rust ontstaat. Maar dat doe ik niet.

Schiet je als ouder in de stress ?

Veel ouders kiezen daar echter wel voor. In het TV programma, “het spijt me”, van Caroline Tensen, zie ik regelmatig puberende kinderen voorbij komen die “het spijt me” willen zeggen. Ze hebben dan geen contact meer met vader of moeder omdat ze iets verkeerd gezegd hebben of iemand diep beledigd hebben. Ik zie dan dat ouders soms zelfs het gesprek met de puber niet meer willen aangaan omdat ze te boos zijn. Ook zie ik de puber door het stof kruipen en in tranen op TV verschijnen.

Ik heb het dan meteen met ze te doen, zie en voel meteen waar het pijnpunt ligt. Een puber die een grote mond opzet, daar zit meer achter. Het is aan ons ouders om te zien wat daar achter zit. De puber op TV vertelde in haar verhaal dat ze het gevoel had dat papa haar niet meer belangrijk vond. Haar ouders waren gescheiden en papa had vrij snel een nieuwe vrouw en een nieuw kind. Een puber kan zijn gevoelens nog niet zo goed onder woorden brengen, dat moeten ze nog leren. Natuurlijk is het fout als ze de nieuwe moeder voor kutwijf uitschelden. Natuurlijk is het niet leuk als ze met deuren slaan en roepen dat papa hun papa niet meer is. Maar is het niet onze taak als ouders, om verder te kijken dan dat hun neus lang is ?

Als ik naar mijn zoon kijk, en naar zijn boosheid, dan zie ik dat hij gefrustreerd is dat mijn dochter altijd net een stapje verder is. Wanneer zij een telefoon krijgt of een laptop, omdat ze die nodig heeft voor school, voelt hij zich minder belangrijk. Hij uit dat door boos te doen, door te duwen of iets gemeens te zeggen. Ik kan dan meteen boos worden, maar ik zie ook dat er meer aan de hand is.

een goed, open en kalm gesprek doet wonderen

Wanneer ik hem apart neem en hem rustig en vriendelijk aankijk, rollen na zijn boosheid vaak de tranen over zijn wangen. Mijn zoon en ik hebben een hele goede band. Hij komt altijd naar me toe om een knuffel te geven, even op school zitten en even kletsen. Ik hoef daardoor niet eens zoveel te doen om tot hem door te dringen. Ik hoef alleen maar het signaal te geven dat ik hem begrijp, zijn boosheid en waar die vandaan komt.

Vanmorgen zei ik nog tegen hem : “Je kan op twee manieren reageren. Een die energie kost, en een manier die energie oplevert. Welke zou voor jou het fijnste zijn, denk je ?”. Ik hield mijn handen in de lucht, elke hand vertegenwoordigde een optie. Langzaam wees hij naar de hand die energie zou opleveren. Ik vertelde hem dat deze situatie eigenlijk niet eens ging om wat zijn zus deed of zei, maar dat de situatie hem iets wilde vertellen. Dat hij dingen net iets anders kan aanpakken, zodat hij niet meer zo snel boos en gefrustreerd raakt. Dan blijft hij kalm en heeft hij energie voor 10.

jij hebt als ouder ook twee opties. Welke kies jij ?

Natuurlijk heb ik een getraind oog en gaat dat bij mij net iets makkelijker dan dat het bij jou zou gaan. Toch kun jij als ouder heel goed leren hoe je kalm blijft. Het is nogal makkelijk om in de automatische piloot te schieten en te doen wat je altijd doet : meteen met een snauw of boze bui iets roepen, dat ze stil moeten zijn of zo. Maar als jij als ouder veel bewuster kijkt wat er gebeurt, met je eigen energie, met je eigen gedachten, gevoelens en emoties en hoe jij daar anders mee kan omgaan, doe jij je kinderen een groot plezier. Kinderen spiegelen hun gedrag en kijken eerst hoe jij het aanpakt. Als jij rustig en kalm blijft, zullen zij dat uiteindelijk ook doen.

Hoe pak jij het aan als jou kinderen ruzie maken met elkaar ? Schiet je dan in je oude patroon en raak je dan gefrustreerd ? Lukt het jou om verder te kijken dan dat je neus lang is ? Kun jij zien dat er veel meer speelt dan die ene boosheid en speel jij daar dan handig op in ? Wil je dat met me delen in de reacties onder deze blog ?

Follow

About the Author

Roel van Heel is coach, trainer, auteur en spreker en deelt actief zijn kennis hoe jij in snelle en eenvoudige stappen het minder druk kan maken in je hoofd. In het gezin van Heel is het met drie hooggevoeligen nooit saai... er gebeurt elke dag wel wat. De truc is dat je anders leert omgaan met deze alledaagse dingen. Dat is vele malen makkelijker dan dat je denkt. Je beschikt over meer tools en technieken dan dat je nu weet om het jezelf wat makkelijker te maken, we gebruiken het alleen niet. Met zijn blogs, filmpjes, lezingen, workshops en trainingen laat hij zien hoe ook jij in korte tijd grote stappen kan zetten.

>