Hooggevoelige man taboe ? | Leef Intens

Hooggevoelige man taboe ?

Door Roel van Heel | onbegrip

aug 21

Stereotypes. Iedereen heeft er wel eens mee te maken. Vroeger was er een heel duidelijk rollenpatroon. De man moest zorgen dat er brood op de plank kwam. Geld verdienen. De vrouw zorgde voor het eten en de kinderen. Maar hoe graag we ook willen, het rollenpatroon is zeker niet verdwenen uit onze westerse maatschappij. De maatschappij legt ons waarden en normen op. Een echte man heeft zich aan bepaalde regels te houden. Vormt de hooggevoelige man een taboe ?

Het begint al op de kleuterschool, waar er al onmiddellijk onderscheid gemaakt wordt tussen populaire kinderen en de meelopers. Op de middelbare school doen minder populaire kinderen enorm hun best om toch aan de verwachtingen van klasgenootjes te voldoen, zodat ze maar niet gepest worden. Ook al betekent dat, dat andere kinderen het slachtoffer moeten worden zodat zij maar de goedkeuring krijgen van hun directe omgeving. Binnen het gezin, geven papa en mama onbewust soms toch de voorkeur aan het vlotte, makkelijke populaire kind, en op de werkvloer wordt er naast je kennis en kunde, zeker ook gekeken naar hoeveel leuke grappen je per minuut kan maken.

Mijn eigen jeugd

In mijn jeugd ging het niet anders. Ik ben opgegroeid in een omgeving waar er geen plaats was voor hooggevoeligheid. Mijn ouders wisten absoluut niet wat hooggevoeligheid is, deden hun uiterste best om me op weg te helpen, maar maakten hierin onbewust toch fouten. Ook op school en op het werk kreeg ik al snel de indruk dat gevoeligheid een zwakte is, en ik heb mijn gevoeligheid dan ook jaren verstopt. Ik heb mijn eigen familie zelfs nooit verteld dat ik hooggevoelig ben. Maar ik werd er niet gelukkig van. Op het moment dat Yuna werd geboren, en ik erachter kwam dat zij ook hooggevoelig was, was dit het moment voor mij om het tij te keren. Ik wilde haar leren om haar hooggevoeligheid onder controle te krijgen, zodat zij het als een zegen zou kunnen gaan zien dat ze gevoelig is, en niet als een vloek. Ik ben een coach gaan zoeken die me tips en adviezen kon geven om mijn gevoeligheid onder controle te krijgen zodat ik Yuna optimaal zou kunnen helpen. En dat heeft mijn hele leven op zijn kop gezet. Het was een feest van herkenning om te horen hoe andere mensen met hun gevoeligheid omgingen.

Je ziet ze overal !

En opeens kom je overal hooggevoelige mensen tegen. In de wachtrij bij de pirana van de Efteling, pik ik de hooggevoelige mannen er meteen uit. Vooral de mannen die het negeren en doen alsof ze het niet zijn. Mannen en vrouwen op het schoolplein die ook hooggevoelig zijn. Sommigen praten er ook open over. Een moeder op het schoolplein was altijd bezig met haar telefoon. Later vertelde ze me, dat ze dat deed omdat ze hooggevoelig is. Als ze mensen aankijkt, krijgt ze meteen veel prikkels binnen. Die prikkels vertellen een verhaal over die persoon die je aankijkt. En op die manier vorm je binnen enkele minuten een plaatje van die persoon. Maar ook van de persoon die je 5 minuten later op hetzelfde schoolplein tegenkomt. En dat herkende ik meteen. Ogen liegen niet, zeg ik altijd. Iemand kan nog zo doen alsof, pratend mensen overtuigen van het beeld wat ze willen uitstralen. Maar ogen liegen niet.

Weg met dat ego !

Als op het werk iemand kritiek op me heeft, reageer ik niet langer vanuit mijn ego, maar observeer ik eerst voordat ik oordeel. Vaak zegt kritiek namelijk meer iets over de persoon die het geeft. Als je dan bij jezelf blijft, en je niet laat verleiden om uit je slof te schieten, kom je vaak tot de ontdekking dat de situatie minder moeilijk is dan dat je eerst dacht.

En nu kijk ik naar mijn kinderen, en herken ik heel makkelijk de valkuilen waar Yuna inloopt. Precies dezelfde valkuilen als waar ik inliep. Als Yuna nieuwe mensen tegenkomt, kijkt ze eerst de kat uit de boom. Zeker niet meteen op die persoon afrennen, maar eerst eens kijken wat voor vlees je in de kuip hebt. Observeren en analyseren. Binnen enkele minuten heb je de uitstraling van die persoon uitgebreid onder de loep genomen, en is die uitstraling uitgebreid gematcht aan de woorden die die persoon uitspreekt. Levert dat een goede indruk op, dan stapt Yuna op die persoon af en maakt ze een praatje. Is die persoon te druk, dan zal ze er zeker niet op afstappen. Dat talent, om mensen te scannen, zal later van grote waarde zijn. Maar op dit moment is het naast een talent ook een valkuil. Hooggevoelige mensen die hun talent niet onder controle hebben, zullen vaak geneigd zijn om zichzelf aan te passen aan hun omgeving. Door mensen te scannen, weet je uiteraard ook heel goed welk gedrag je moet vertonen om leuk gevonden te worden. En als hooggevoelig persoon zul je zonder dat je daar erg in hebt ook automatisch aan aanpassen. Maar door dat aanpassen geef je ook het signaal dat je jezelf niet zo belangrijk voelt. En je omgeving zal je dan ook automatisch zo gaan behandelen.

Is gevoeligheid een zwakte ?

Het grappige is, dat volwassen mannen dit gedrag ook vertonen. Als ik om me heen kijk, zie ik heel veel mannen, die misschien niet hoogsensitief zijn, maar wel sensitief. Ik zie heel veel mannen die eerst naar hun omgeving kijken, en zichzelf dan aanpassen aan die omgeving. Om vooral maar leuk gevonden te worden, en de goedkeuring te ontvangen. Gevoelig zijn past niet in dat plaatje. Want gevoelig zijn is een zwakte. Vooral voor een man. Sinds mijn coachingstraject, ben ik hier bewust vanaf gestapt. Wat ik tegenwoordig het belangrijkste vind, is om mezelf te kunnen zijn. Situaties waarin ik niet mezelf kan of mag zijn, ga ik uit de weg. Niet omdat ik die situaties vervelend vind, maar omdat ik me afvraag waarom ik die situaties uberhaupt op zoek, als het me toch alleen maar negatieve energie geeft.

Praten over je gevoel is… raar ?

Als ik nu op een verjaardag praat over mij of mijn gezin, betrap ik mezelf er vaak op dat ik heel open spreek over mijn eigen situatie. Vaak vanuit mijn gevoel. En dan zie ik in een ooghoek wel eens mannen naar me kijken, alsof ze willen zeggen… “Wat ben jij nu aan het doen?? Raar hoor!”. Maar dat ben ik inmiddels wel gewend. Mijn leven is er alleen maar rijker op geworden vanaf het moment dat ik besloten heb om maar vooral mezelf te zijn en mezelf niet meer te spiegelen aan de maatschappij.

Inmiddels heb ik ook mijn familie verteld over mijn hooggevoeligheid. Mijn ouders zijn helaas beide overleden, maar mijn zussen en broer weten er inmiddels van. Mijn doel om hun dit te vertellen was niet om hun goedkeuring te verkrijgen, maar meer om mezelf te kunnen zijn, en mijn gevoeligheid ook voor hun niet meer te hoeven verstoppen.

Maar goed, laten we er geen doekjes om heen winden. Jezelf zijn in een maatschappij die je vaak (te) snel beoordeeld is soms erg lastig. Het lukt niet altijd om je niet te spiegelen aan de maatschappij. Maar wel steeds vaker. En die keren dat het me wel lukt, is het leven weer heerlijk.

>