Ik wil geen pijn | Leef Intens

Ik wil geen pijn

Door Roel van Heel | mr mind

okt 10

“Ik wil geen pijn, maar me goed voelen”. Een zin die je ego constant tegen je herhaalt. Maar overprikkeld zijn zit voor ons in een klein hoekje. Als je even niet oppast, even wat vermoeider bent, ben je zo overprikkeld. Gillende kinderen om je heen, je partner die opeens begint te zeuren. Alle technieken die je geleerd hebt, lijken opeens niet meer te werken. Je wordt chagrijnig. Maar hoe los je het op?

De meeste HSP-ers onder ons kennen het wel. Hoe vaak heb ik een HSP-er wel niet horen zeggen… “Mijn man is heel nuchter hoor! Heel anders dan ik!”. Nou, mijn vrouw is ook vrij nuchter van aard. En dat was soms best lastig. Maar geef ze eens ongelijk? Ik werkte vroeger bij een bedrijf waar de directeur eens tegen mij zei: “Al die mensen die constant mijn meetings afzeggen omdat er weer iets is met een kind of met je vrouw. Als IK een meeting organiseer, verwacht ik dat IEDEREEN er is, zonder smoesjes!”. Collega’s op de werkvloer durfden niet met elkaar te praten. Er werd ook niet achter de rug van de directeur met elkaar gesproken over zijn gedrag. Na zo’n werkdag kwam ik thuis, en als HSP-er een hele week in die werksfeer, was ik compleet overprikkeld. Laat ik dan net op dat moment thuiskomen in een omgeving, waar mijn zoon en dochter schreeuwend ruzie maken met elkaar, en mijn vrouw nog druk bezig is met haar eigen werk.

Geen trucjes

Op dat moment werken de trucjes niet meer. Blijf bij jezelf, hoorde ik mijn coach vaak zeggen. Let op je zintuigen! Zet je ego opzij. Maar op een moment dat je overprikkeld bent lukt dat niet meer. Toen mijn vrouw aan mij vroeg, “wat is er nou?”, wist ik ook niet wat ik voelde. Ik voelde zoveel. Een rivier vol met kleine stroompjes. Elk stroompje is een emotie, een gevoel. En nu vraagt ze aan mij, om een stroompje eruit te pikken en te benoemen. Ik voelde mijn ego met de seconde machtiger worden. Je snauwt eens tegen de kinderen dat ze niet zo moeten gillen, en vind het maar wat irritant dat je vrouw naast je komt zitten en erop staat om met je te praten. “NIKS!” zeg ik dan. En mijn vrouw kijkt me aan alsof ze wil zeggen, “en ik ben gek zeker!”

Te laat…

Het enige wat ik kan zeggen over die situatie, is dat praten geen zin meer heeft. Niet als ik overprikkeld ben. Praten voelt dan voor mij alsof er iemand constant met een stokje in mijn zij aan het prikken is. Totdat je het echt helemaal zat bent, iets onredelijks schreeuwt en wegloopt. Mijn vrouw bedoelde het goed, maar goede adviezen komen op zo’n moment niet altijd goed aan. Ik ben eens op een lezing geweest, waar de persoon die een lezing gaf ook toegaf een echt monster te zijn als ze overprikkeld is. Zou dat voor meer mensen gelden?

Praten achteraf

Uiteraard praat ik achteraf altijd over mijn overprikkeling. Hoe moeilijk dat ook is. Mijn vrouw begrijpt niet hoe het is om overprikkeld te zijn. Mijn dochter is ook hoogsensitief en heeft soms ook dergelijke buien. Na veel praten, kan ik haar alleen maar zeggen… dat als ik eenmaal overprikkeld ben, ik alleen maar rust wil aan mijn hoofd. Geen gezeur, geen gepraat. Daar is het op dat moment te laat voor. Misschien moet ik mezelf dan afzonderen. Even naar buiten, de natuur in. Haar goedbedoelde houding triggert op zo’n moment mijn ego. “Hoe haalt ze het in haar hoofd om mij zo te blijven storen? Zo te zeuren? Ziet ze dan niet dat ik er geen zin in heb?” Mijn vrouw geeft me dan het gevoel dat ik me niet zo mag voelen. En dat werkt averechts. Mijn ego maakt er misbruik van en houdt het rotgevoel in stand. “Zie je wel! Je mag je niet zo voelen! Hou daar eens mee op!”. En ik doe mijn uiterste best om mijn overprikkeling weg te stoppen. Maar dat is nog nooit gelukt.

Je mag je voelen zoals je je wil voelen !

Wij hebben sindsdien afgesproken dat we ons allebei mogen voelen zoals we ons willen voelen. Ik mag overprikkeld zijn, en zij laat dat nu ook zo. Ze geeft me de tijd en de ruimte om even door die overprikkeling heen te gaan. Het gevoel mag er zijn. En ik moet er dan even doorheen, door de storm heen, in het midden van het oog van de storm gaan staan. Daar is het windstil. Het voelt dan heerlijk om te beseffen dat ik even overprikkeld mag zijn. Geen weerstand van een ego wat me in mijn oren blijft gillen. Maar even door het gevoel heen. En dan is de overprikkeling binnen korte tijd weer verdwenen. En voel ik me weer heerlijk.

>