Jij bent "anders" | Leef Intens

Jij bent “anders”

Door Roel van Heel | begeleiden

jun 08

Stel je voor, je bent een jaar of negen, en hooggevoelig. Je weet dat je anders bent dan de andere kinderen uit de klas. Je komt de klas binnen en ziet bij iedereen die je tegenkomt een plaatje. Prikkels en indrukken die je vertellen wat er met die persoon aan de hand is. De juf is bijvoorbeeld te laat naar bed gegaan gisteravond en is nog wat moe, of stilletjes, als ze de klas binnenkomt. Een klasgenootje is verdrietig omdat hij net een standje heeft gehad van zijn moeder. Een ander klasgenootje heeft net een driftbui gehad omdat ze niet mocht afspreken na school met haar vriendinnetje. Drukke gestreste ouders die nog even de klas binnenlopen. Drukte, hectiek, chaos.

Al die prikkels, plaatjes, drukte, chaos, zorgt ervoor dat je niet helder kan nadenken. De vaak negatieve emoties van andere mensen blijven door je hoofd spoken. Je schrikt ervan en omdat je niet begrijpt waar die emoties vandaan komen denk je al snel dat het aan jou ligt. Ze vinden jou niet leuk! Je kan het niet meer loslaten. Je raakt in jezelf gekeerd en sluit je af, in een poging om het weer rustig te krijgen in je hoofd. Nieuwe prikkels passen er immers niet meer bij. Praten met je klasgenootjes wordt extra moeilijk, door jezelf open te stellen voor de emoties van anderen, loop je de kans dat er nog meer van die enge emoties op je af worden gevuurd, waardoor je weer schrikt en je naar gaat voelen. Laten we het maar bij de veilige, vertrouwde omgeving houden. Laten we maar gaan spelen met ons broertje, zusje, of buurjongen, want dat is vertrouwd. Dat is bekend.

Bekend scenario

Dit scenario is voor sommige gevoelige kinderen een bekend scenario. Ze merken al snel dat ze anders zijn, en dat het door vele kinderen en volwassenen om hen heen niet wordt goedgekeurd. De wereld kan nogal hard zijn op dat vlak. Deze kinderen krijgen dus het gevoel dat ze niet goed zijn zoals ze zijn, en doen vervolgens hun uiterste best om niet meer “anders” te zijn, maar net zoals iedereen. Maar dat gaat niet. Net zoiets als een peer die graag een appel wil zijn. Een vogeltje in een gouden kooi die graag naar buiten wil, maar gewoon niet kan. Het raakt mij enorm als ik kinderen zo met hun gevoelens zie worstelen.

Gevoeligheid als zwakte ?

Ik heb het al vaker gezegd… onze westerse ego maatschappij ziet gevoeligheid als een zwakte. Gevoelige kinderen zijn een minderheid, die al snel wordt bestempeld als “niet goed”. Ik probeer deze kinderen een andere visie te geven op de maatschappij. Niet zij, zijn een afwijkende minderheid van 20% die extra gevoelig zijn voor prikkels van buitenaf, de mensen die de negatieve emoties uitstralen die zo overweldigend kunnen zijn, wijken af van dit kind! De mensen en kinderen die de neiging hebben om het gevoelige gedrag te bestempelen als iets verkeerds, weten niet beter. Ze hebben geen idee hoe mooi het kan zijn om gevoelig te zijn! Genieten van muziek, 10.000x het liedje “Laat het los” horen en compleet uit je dak gaan, heerlijk dansend door de woonkamer, het enorme inlevingsvermogen, de zorgzaamheid en vele andere kwaliteiten, zien ze over het hoofd.

Doosjes vullen

Ik denk dat deze gevoelige kinderen bezig zijn met “doosjes vullen”. Elke emotie die binnenkomt die niet zo leuk is, wordt meteen in een doosje gestopt, omdat ze er zo van schrikken. “Oh jee, wat gebeurt er nu? Snel weg…”. Op een gegeven moment is het hoofd zo vol met doosjes, dat er geen enkel doosje meer bij kan. En dan? Ik laat kinderen in deze situatie elke dag iets positiefs vertellen over zichzelf. Wat is er goed gegaan ? Positief stimuleren, zelfvertrouwen kweken, niet onder druk zetten. Oefeningen doen om rustig te blijven, zodat ze niet bij het minste en geringste de stressladder op klimmen. Maar dat kunnen ze niet alleen. Ze hebben de steun en begeleiding nodig van hun ouders.

Andere mensen aanvoelen

Een van die kinderen heb ik gesproken. Samen met zijn twee, even geen ouders of andere mensen in de buurt. Ik heb haar haar verhaal laten doen. Ze vertelde dat ze in de klas ziet dat kinderen, juffen en ouders boos worden. “Een klasgenootje was boos op haar vader”, vertelde ze. “Oh ?”, zei ik. “Je weet dus dat ze niet boos op jou zijn! Ja dat weet ik”, ging ze verder. “Maar dat zegt toch niet dat ze niet alsnog boos op mij kunnen worden?”. Ik vroeg haar wat ze nodig had, hoe we haar het beste zouden kunnen helpen. Ze had inmiddels al enkele sessie uit de “Ik ben oké” training gehad. “Ik wil vaker oefenen met de ik ben oké training. Ik word ook boos op mezelf als ik er niet genoeg mee oefen. Ik wil leren praten over mijn gevoelens, tijdens het eten bijvoorbeeld met papa en mama. Veel oefenen zodat ik er straks beter tegen kan”. Een hele bijzondere meid, zoals je hoort.

Laten we onze kinderen helpen, begeleiden, zorgen dat ze sterker worden, en dat ze zich beter kunnen wapenen tegen de wereld die soms heel hard en gemeen kan zijn.

  • hedi lagarde schreef:

    Is het ook niet zo dat het niet alleen maar zo is dat ze vol raken van al die prikkels maar ook voelen van kinderen dat ze er niet bij horen ook al zeggen die kinderen dat niet vooral de kinderen die erg aanwezig en stoer willen zijn

    De training ik ben oke waar kan je die volgen?

    • Roel van Heel schreef:

      Hoi Hedi,

      Kinderen voelen inderdaad aan of ze er wel of niet bijhoren, ook al zeggen de andere kinderen het niet. Ze pikken zowel verbale als non-verbale communicatie op. Ze kunnen daar heel goed in zijn…! Iedereen straalt van alles uit, zonder dat je daar ook maar een woord over rept. Je verbale en non-verbale communicatie hoeft niet altijd op een lijn te liggen (je doet bijvoorbeeld net alsof er niets aan de hand is, terwijl je eigenlijk heel erg boos bent). Gevoelige kinderen zien en voelen dat, en dat is niet altijd fijn. Aangezien kinderen dat nog op een onbewust niveau doen, begrijpen ze niet waarom mensen verschillende signalen uitzenden. Dat kan heel verwarrend zijn.

      De “Ik ben oké” training kun je uiteraard ook bij mij volgen, de “goed zoals ik ben” training is gebaseerd op de “ik ben oké” training. Maar mocht dat niet helemaal in de buurt zijn, kun je ook kijken op http://sensikids.nl/wijzeouders/Vind_een_trainer.html voor een consultent bij jou in de buurt. Naast de “Ik ben oké” training, is er ook een training voor de ouders van een gevoelig kind, zie ook de training “Intuïtief Opvoeden“.

      Mocht je nog meer vragen hebben, stel ze gerust.

  • >