Ik mis mijn moeder nog elke dag... had ik dit maar eerder geweten | Leef Intens

Ik mis mijn moeder nog elke dag… had ik dit maar eerder geweten

Door Roel van Heel | rouwverwerking

jun 18

Mijn moeder was een geweldige vrouw. Ik weet nog goed dat ze altijd zei : “Ik weet precies hoe je in elkaar zit.” Maar ik vond dat meestal ontzettend irritant als ze dat zei. Ik begreep ook niet zo goed wat ze daarmee bedoelde, ze deed er vaak geheimzinnig over. Ze liet nooit echt het achterste van haar tong zien. Als ik aan haar terugdenk herinner ik me een warme, gevoelige vrouw met een mooie persoonlijkheid. Maar ik herinner me ook een vrouw die haar gevoelens verborg en het moeilijk vond om over haar eigen verleden te praten. Ze overleed 18 jaar geleden aan de gevolgen van de ziekte van Kahler (een vorm van beenmergkanker).

mijn moeder was anders dan de rest

Als kind zijnde voelde ik dat mijn moeder anders was. Er was iets met haar, maar ik kon er niet mijn vinger op leggen. Wel had ik het gevoel dat niemand anders zag wat ik zag. Binnenshuis was ze duidelijk de baas en had ze de broek aan. Mijn vader deed altijd netjes wat ze van haar vroeg, terwijl hij buitenshuis een baan met veel verantwoordelijkheid had. Hij was veel weg van huis, mijn moeder regelde alles in huis. Toch merkte ik ook dat mijn moeder af en toe verdween in huis. Wanneer ik haar ging zoeken, tijdens een feestje bijvoorbeeld, zat ze alleen in de woonkamer, of op haar slaapkamer. Dat ze zich soms zo afschermde, werd door de anderen niet opgemerkt. Ik wist toen nog niet wat hooggevoeligheid was en hoe zich dat kan uiten. Ik denk dat mijn moeder dat zelf ook niet wist. Nu klinkt het voor mij heel logisch in de oren dat ze die rust opzocht. Wanneer alle prikkels zo hard binnenkomen, is het juist fijn om soms even de rust op te zoeken. Even weg van alles, even rust aan je hoofd.

“Mijn moeder heeft haar hooggevoeligheid altijd goed verstopt. Het kwam nooit ter sprake, maar ik zag het als kind zijnde heel goed. Ik begreep nog niet wat het was en wat het inhield. Maar als ik terugkijk zie ik dat alle dingen die ik toen opmerkte en vreemd vond, daarop wijzen.”

veel mooie gesprekken, maar soms wat kort

Ik had het gevoel dat mijn moeder iets miste, en ik wilde dat graag compenseren. Omdat ik zag en voelde dat er iets was, maar ik wist niet wat, ging ik haar helpen. Op allerlei manieren. Ik deed de afwas voor haar zodat ze even kon gaan zitten. Toen ik een rijbewijs had, reed ik met haar naar de rommelmarkten. Zij was een fanatiek antiekverzamelaar en genoot ervan om haar spullen te ruilen en om koopjes op de kop te tikken. Ik had in die tijd vele mooie gesprekken met haar. Maar toch… elke keer als ik over het verleden begon, klapte ze dicht. Ik merkte dat mijn ouders een lichte voorkeur hadden voor mijn broer en wilde dat ook graag bespreken. Maar mijn moeder reageerde meestal met : “ik heb het vroeger veel moeilijker gehad dan jij” en daarmee kwam het gesprek ten einde. Ik kon heel goed met haar praten en ze begreep me ook heel goed. Als geen ander. Maar zodra het gesprek over haar zelf ging, raakte ik een gevoelige snaar. Soms vertelde ze me flarden uit haar verleden, maar nooit het hele verhaal.

vroegtijdig overlijden

In januari 2001 kreeg mijn moeder een hersenbloeding. Ze lag een tijdje in coma en moest een hele tijd op de intensive care blijven. Ze was in de maanden ervoor enorm afgevallen, zo veel dat het niet meer gezond kon zijn. Maanden later pas kregen we de diagnose. Ze had de ziekte van Kahler, een soort van beenmergkanker. Ongeneselijk. Toen ze uit de coma kwam was ze zichzelf niet meer. Ze overleed 10 maanden later. In de periode daarna vond mijn vader de dagboeken en de brieven die mijn moeder geschreven had. Toen pas las ik mijn moeders verhaal en vielen alle puzzelstukjes op zijn plaats.

“Toen ik na mijn moeders dood haar dagboek en haar brieven las, gingen mijn haren rechtovereind staan. Alle flarden van verhalen die ze me ooit vertelde werden opeens aan elkaar gelijmd en een compleet plaatje ontstond van wat ze echt had meegemaakt. Ik voelde een enorme boosheid over mee heen komen over het onrecht wat haar vroeger was aangedaan.”

het favoriete kind

Mijn moeder was absoluut niet het favoriete kind in huis. Haar oudste zus had een voorkeursbehandeling en mijn opa had nogal eens de neiging om haar haar zin te geven. Dat ging vaak ten koste van mijn moeder. Ik las een stukje uit haar dagboek waarin ze in detail vertelt hoe het avondritueel er bij hun uit zag. De pan met eten kwam op tafel, maar voordat iedereen mocht eten kreeg mijn moeder eerst een draai om haar oren van haar vader. Daarna vloog iedereen op het eten af, maar mijn moeder hoefde niets meer. Ze raakte ondervoed. Haar dagboek stond vol met dergelijke verhalen. Ik was compleet in shock toen ik het las. Mijn haren gingen rechtovereind staan en ik voelde een boosheid, een woede over me heen komen. Nu begreep ik waarom mijn moeder zo moeilijk over haar gevoel kon praten.

een ongezonde levenstijl

Ze heeft nooit geleerd om over haar gevoel te praten. Ik vermoed dat ze haar verdriet nooit helemaal kunnen verwerken. Gewoon doorgaan en het gevoel opzij zetten. Hoe ironisch is het dan dat ik nu klanten help om met hun gevoel om te gaan, met stress en dat ik ze leer dat opgekropte gevoelens aan je blijven knagen, soms wel jarenlang ? Dat gevoel zich nooit laat wegstoppen en dat je lichaam er zwaar onder te lijden heeft ? Grote kans dat Cortisol in hoge aantallen in haar lichaam aanwezig bleef. Dat het heeft zitten knagen en dat het uiteindelijk haar ziek gemaakt heeft. Ook het feit dat haar vader, haar moeder en haar oom (die ook op de boerderij woonde) alle drie aan kanker zijn overleden, kan geen toeval zijn en wijst op een onderliggend patroon. Onderzoek heeft ook uitgewezen dat kanker kan ontstaan door een ongezonde leefstijl. Laat het duidelijk zijn dat trauma’s die nooit helemaal verwerkt zijn, gevoelens die stelselmatig worden weggestopt wel degelijk een ongezonde levensstijl vormen.

“De manier waarop mijn moeder met haar gevoeligheid omging was echt niet gezond. Het werd mij duidelijk dat ze dat ook nooit geleerd heeft. Ik heb altijd gedacht dat mijn kinderen ervoor zorgden dat ik nu mensen help met dezelfde soort klachten. Maar nu ik er beter over nadenk, denk ik dat het mijn moeder was die dat deed.”

boodschappen worden opeens duidelijk

Toch voel ik nog steeds die band met haar en ben ik ervan overtuigd dat ze er nog ergens is. Dat ze met me meekijkt en me achter de schermen soms helpt als dat even nodig is. Mijn moeder wist heel goed dat ik me alleen voelde, dat ik moeite had om met mijn eigen hooggevoeligheid om te gaan. Als ik nu terug denk aan de dingen die ze zei… dat ze precies wist hoe ik in elkaar zat… weet ik dat ze bedoelde dat ik veel op haar leek. Dat wanneer ze naar mij keek, ze zichzelf zag staan en dat dat soms heel confronterend was. Dat ze eigenlijk wel wist dat we beide hooggevoelig waren en tegen dezelfde problemen aanliepen. Toch weet ik dat ze op haar manier er alles aan heeft gedaan om me zo goed mogelijk te helpen.

het roer moet om

Naast mijn kinderen is mijn moeder mijn grootste inspiratiebron. Ik heb altijd een vorm van vastbeslotenheid gevoeld om het roer definitief om te gooien. Als ik terugkijk zie ik de vrouw die ze ooit had kunnen worden, maar die ze nooit is geworden omdat ze zichzelf zo tegenhield. Ze hield zichzelf klein, praatte niet over haar gevoel en bleef er in feite mee rondlopen. Voor mij is het altijd een voorbeeld geweest van hoe het niet moet. Ik voel tot op de dag van vandaag een enorm verlangen om mijn kinderen te leren dat hooggevoeligheid iets moois is. Dat je het mag omarmen. Dat je altijd en overal over je gevoel mag praten. Moet zelfs. Wanneer ik de laatste 15 jaar op een rijtje zet en ik terugdenk aan wat ze zei en hoe goed ze me hielp… weet ik dat ze uiteindelijk geen voorkeur had voor mijn broer. Dat ze wel zag dat ik steeds beter met mijn gevoeligheid om ging en dat ze er trots op was dat ik stappen zette, die ze zelf te moeilijk vond.

Het is enorm belangrijk, zeker in de maatschappij van vandaag, om altijd goed te blijven praten over wat je voelt. Zoek de veiligheid op binnen je gezin, met de mensen die je vertrouwd. Realiseer je dat je niet alleen bent en dat er altijd mensen zijn die je graag helpen. Focus je op de mensen die je iets positiefs geven. Verminder je focus op de mensen die je negatieve energie geven. Het leven is te kort om in het verleden te blijven hangen. Zorg ervoor dat de alle gevoelens en emoties uit het verleden je lichaam verlaten zodat er echte rust ontstaat en jij met een frisse blik en vol vertrouwen de toekomst tegemoet kan gaan.

>