Rouwverwerking | Leef Intens

Rouwverwerking

Door Roel van Heel | rouwverwerking

dec 01

Op een of andere bizarre manier, heb ik dit jaar de dood meerdere malen in de ogen gekeken. In Februari overleed mijn vader, onverwachts aan een hartstilstand. Mijn vrouw kreeg eind vorig jaar de diagnose borstkanker. Heel even dachten we dat het einde verhaal was en dat het leven zoals wij dat gekend hadden voorbij was. Nu zijn we een jaar later. Maar als je de dood in de ogen kijkt, laat dat wel sporen achter. Hoe ga je daarmee om? Rouwverwerking.

Een achtbaan, of een trein op volle toeren. Zo lijkt het soms wel eens als je dierbare ziek is. Mijn vrouw kreeg net voor de feestdagen in 2013 te horen dat ze borstkanker had. De chirurg stuurde ons naar huis met de melding dat het een extreme vorm was, en dat hij verder niets wist. Heerlijk tactisch, die chirurgen. Drie dagen zaten wij in doodsangst, niet wetende of de kankercellen waren verspreid over het gehele lichaam, of dat er nog hoop voor ons was. Het zet je hele leven op zijn kop. Mijn vader maakte deze fase ook nog mee, leefde met ons mee en probeerde ons bij te staan, op zijn manier.

Hartstilstand

Toen we wisten dat Sandra uiteindelijk weer beter zou worden, en ze midden in de chemo’s zat, overleed mijn vader plotseling aan een hartstilstand. Hij werd 76 jaar oud. Uiteraard had hij wel een beter moment mogen uitkiezen, maar ach, dat heeft niet iedereen voor het zeggen. Het werd een pittige periode, een periode waarin ik mijn echte vrienden leerde kennen, een periode waarin Sandra me toch steunde bij het begraven van mijn vader, ondanks dat ze erg ziek was.

Nergens last van… dacht ik

Deze periode ben ik verbazend goed doorgekomen. Ik had eigenlijk nergens last van. Dacht ik. Ik bleef maar doorgaan, zorgde dat Yuna en Ravi het goed hadden, en dat ik Sandra door haar ziekte kon slepen. Ik hield peptalks, reed naar ziekenhuizen, stond voor de kinderen klaar. En had eigenlijk nergens last van. Maar nu alles weer rustig is, voelt het toch raar.

Mijn ouders zijn er allebei niet meer. En dan gaan er allerlei dingen door je heen. Ben ik nu de volgende die doodgaat? Hoe lang heb ik dan nog? Is dit nu alles in het leven? Moet ik er niet nog meer uit halen dan dat ik al doe? Misschien is het straks wel te laat…? Ik vroeg me wel eens af… is dit nu wat iedereen “midlife crisis” noemt..?

Laat het op je afkomen

Maar ik laat het gevoel gewoon op me afkomen. Ik weet dat dit een gevoel is waar ik niet omheen kan. Vaak kun je gevoel negeren, en dan gaat het vanzelf weg. Maar dit gevoel niet. Dit gevoel heeft de irritante gewoonte om kost was kost gehoord te willen worden. Of je nu wil of niet, je moet er doorheen. En soms was ik wat chagrijning, een beetje overprikkeld. En hoe grappig ook, alle HSP-ers hebben het meteen door, de niet HSP-ers niet. De HSP-ers vragen uit zichzelf of het echt wel goed gaat, zien ook dat ik (te) vaak moe ben. Maar, een wijs man zei ooit tegen me, laat je gevoel toe, desnoods ben je drie dagen lang van slag. Daarna is het weg. Dat heb ik gedaan. En het helpt.

Geen weerstand

Geen weerstand, gewoon op het gevoel afduiken. Het gevoel eens van alle kanten bekijken en er volledig op afduiken. Hoe voelt dat? En niet eens zozeer een verklaring zoeken voor je gevoel, maar gewoon het gevoel ervaren, er laten zijn. Waar voel je dat gevoel? In je schouders, je benen, je buik? En als je het gevonden hebt, er niet voor weglopen, maar het vastpakken, zodat het niet meer weg kan. HSP-ers hebben vaak de neiging om weg te rennen voor hun gevoel, dat soms angstaanjagend is. Maar pak het vast, vergelijk het met een wervelstorm. In het oog van de storm is het windstil. Zo ook met het gevoel. Bekijk het gevoel, zonder het te verklaren. Laat het gevoel er zijn, en uiteindelijk gaat het weer weg.

In het hier-en-nu

En nu voel ik me alweer stukken beter Deze situatie heeft me geleerd om nog meer in het hier-en-nu te blijven. Volop genieten, op naar het avontuur, dingen doen die ik altijd al heb willen doen. Weer op vakantie naar het buitenland, duiken in de middellandse zee, survival in de Ardennen, klimmen in het klimbos, dingen doen waar het leven echt om draait. De opleiding tot HSP Begeleider volgen. Volop genieten en dingen doen die je altijd hebt willen doen. Maar ik leef ook meer dan ooit in het hier-en-nu. Precies zoals ik zou moeten doen. En dat voelt goed.

Het lijkt alsof alles dan weer opeens vanzelf gaat. Nu ik de opleiding tot HSP Begeleider aan het doen ben, kom ik allerlei mooie mensen tegen. In het HSP Cafe kom ik ook weer allerlei mooie mensen tegen. Het voelt heerlijk om met andere HSP-ers te werken, en om er nog meer mee te gaan doen. In het nieuwe jaar ga ik ook met HSP kids werken, ik heb er veel zin in.

>