hoe ik een ruzie oplos, tussen mijn puberende kinderen! | Leef Intens

hoe ik een ruzie oplos, tussen mijn puberende kinderen!

Door Roel van Heel | jij en je omgeving

okt 25

Het was zo’n dag dat we met zijn allen aan het opruimen waren. Je kent dat wel, je haalt de lade uit de keukenkast… en wat blijkt ? Er liggen waarschijnlijk al maanden (of jaren) spullen achter. Zoals een blokfluit die ik mijn dochter gaf toen ze drie was. Mijn zoon dacht : “oh leuk, daar ga ik de hele ochtend op fluiten !”. Maar even later zag mijn dochter haar blokfluit, die ze zich nog heel goed herinnerde. Ze wilde hem terug en wilde hem afpakken. Toen ontstond er kortsluiting, en voordat ik het wist, zaten ze met zijn tweetjes aan de fluit te trekken, har schreeuwend en gillend. Ik had op dat moment de keuze : of boos worden, of het op een rustige manier oplossen.

Niet eerlijk ?

ruziende pubers

Ik begon rustig, door een eenvoudige vraag te stellen : “jongens, is dit nou handig ?”. Heel even zag ik ze beide verward mijn kant op kijken, en stopten ze met het getouwtrek. Toen barsten ze tegelijkertijd : “ja, maar hij…” en “ja, maar zij…”. Ik gaf ze nog heel even de kans om er zelf uit te komen, en eigende me daarna de blokfluit toe. Ik zei : “als jullie er niet samen uit komen, dan is hij nu van mij”. Beide pubers waren nog met hun ego bezig. Ik zag mijn dochter koppig de andere kant op kijken met haar armen over elkaar. Ze richtte zich meteen op iets anders en zweeg. Ik zag de tranen in de ogen van mijn zoon opwellen. Hij riep verdrietig : “zij wil de blokfluit afpakken, ik verdedig mezelf, en nu ben ik de pineut. Dat is toch niet eerlijk ?”

Mijn zoon riep verdrietig : “zij wil de blokfluit afpakken, ik verdedig mezelf, en nu ben ik de pineut. Dat is toch niet eerlijk ?”

Je kiest zelf hoe je reageert

Ik haalde even diep adem. Ik begon met een compliment. Ik zei : “Ik vind het superknap van je, dat je rustig begon. Je vroeg inderdaad of je de fluit terug mocht hebben. Je zus luisterde niet. Dit deel deed je goed. Daarna maakte jij de fout om je te laten verleiden om ruzie te maken. Je werd boos en begon aan de fluit te trekken. Dat was minder handig, toch ? Ik zeg daarmee niet dat jij fout zit en je zus niet. Ik zeg alleen dat jij er zelf voor koos om mee te doen aan de ruzie. Je had er ook voor kunnen kiezen om er niet aan mee te doen. Je kiest zelf hoe je reageert.”

Het probleem verleggen is ook een kunst

Even was het stil. Maar ik zag aan zijn gezicht dat hij niet helemaal begreep wat ik bedoel. Ik wist meteen waar het aan lag. “Ik zie dat je in je hoofd nog bezig bent met goed en fout. Maar weet je ? Er bestaat helemaal geen goed of fout. Zolang je in je hoofd bezig bent met een strijd waar een winnaar en een verliezer uit moet komen, maak je het jezelf heel moeilijk. Het enige wat er toe doet, is hoe jij je voelt en hoe jij met je boosheid omgaat”. Mijn zoon dacht slim te zijn en zei : “Dan koop ik toch gewoon mijn eigen fluit, en geef ik deze aan haar ? Dan is het probleem toch opgelost ?”.

“In een conflict, bestaat geen goed of fout. Er hoeft geen winnaar uit de strijd te komen. Het enige wat er toe doet is dat je erop let dat jouw gevoel, jouw emotie jouw systeem tijdig verlaat. Daar is geen uithaal naar de andere partij voor nodig.”

Is het probleem echt opgelost ?

“Nee”, zei ik. “Daarmee is het probleem nog steeds niet opgelost. Jouw frustratie zit dan nog steeds in jouw lichaam. Het heeft je ‘systeem’ nog niet verlaten. Je bent eigenlijk nog steeds boos. Je hebt het probleem dan niet bij de wortel aangepakt”. Ik zag aan zijn gezicht dat hij het niet begreep. Ik riep zijn zus er bij. Ik begon met de vraag of het handig was hoe ze reageerde. Ze had blijkbaar de tijd gehad om te luisteren naar mijn verhaal en had daar zo haar eigen conclusies uit getrokken. Ze vertelde dat het inderdaad niet handig was en dat ze het anders had moeten oplossen. Daarna vroeg ik haar of ze begreep dat als mijn zoon een nieuwe fluit koopt, het probleem nog steeds niet is opgelost. “Nee”, zei ze, “het probleem is dan nog steeds niet opgelost, want hij is dan nog steeds boos.”

Gedachten, gevoelens en emoties opslaan in je lichaam

je lichamelijk brein

Ik vertelde mijn zoon dat veel mensen gedachten, gevoelens en emoties opslaan in hun lichaam. Het lichaam kan daar gewoon niet tegen. We gaan alles wat met emoties te maken heeft uit de weg en verwerken die emoties niet volledig. Ze worden dan in hun geheel of voor een deel opgeslagen in het lichaam. Daar blijven ze zitten, in het lichamelijk brein. Bij elke nieuwe prikkel, haalt ons lymbisch systeem de herinnering uit het verleden, met de gevoelens en emoties daaraan vast gekoppeld uit het lichaam en mogen we alles opnieuw beleven. Dat stoppen we dan ook weer meteen weg. Op een gegeven moment heb je een ijzeren put gemaakt met allerlei hangsloten erop. Die put moet dicht blijven, want we zijn als de dood wat er gebeurt als die put open vliegt. Ik vertelde dit verhaal in geuren en kleuren. Beide kinderen waren aan mijn lippen gekluisterd.

“Wanneer je bij een ruzie niet alle gedachten, gevoelens en emoties uit, op een rustige manier, kan het je lichamelijk brein voeden. Dan blijven de emoties in al hun hevigheid in je systeem achter. Je lichaam kan daar absoluut niet tegen. Wanneer je dat langdurig blijft doen, 20, 30, 40 of 50 jaar lang, kan je lichaam daar echt ziek van worden.”

Kun je ziek worden door je emoties niet te delen ?

Ik wees ze erop dat hun oma, mijn moeder, dat ook 59 jaar lang heeft gedaan. Haar jeugdtrauma had ze opgeslagen in haar lichamelijke brein. Ze heeft er nooit echt over kunnen praten. Dat ze in 2001 overleed omdat haar lichaam alle ellende niet meer aan kon, had naar mijn mening absoluut iets te maken met het feit dat ze het zo moeilijk vond om haar jeugd trauma te verwerken. Ik liet ze zien dat meerdere mensen in onze omgeving met hetzelfde probleem kampten.

Nee, je wordt niet meteen doodziek als je niet over je gevoel kan praten

Natuurlijk vertelde ik ze er ook bij dat dit niet betekend dat ze ziek worden, kanker krijgen of dood gaan. Maar als je zo’n 40, 50, 60 jaar lang je emoties opslaat in je lichaam en er niet over leert praten, dan is het een ander verhaal. Mijn kinderen zijn nog jong en ze kunnen nog alles leren. Dat begint met het besef dat er bij elk conflict geen goed of fout bestaat. Dat er geen winnaar uit de strijd hoeft te komen. Het enige wat er echt toe doet, is hoe jij met je gevoelens en emoties omgaat.

Je reactie is een keuze

je reactie is een keuze

Mijn zoon had ervoor kunnen kiezen om niet boos te worden. Om gewoon te gaan zitten. Desnoods kon hij even een ademhalingsoefening doen om rustig te worden. Daarna kon hij rustig aangeven dat hij het niet zo leuk vond wat zijn zus deed. Ze hadden er samen over kunnen praten zonder boos te worden. Nu liet hij zich verleiden door de puberbui van zijn zus, hij liet zich uit de tent lokken zeg maar. Dat is een keuze die hij zelf maakt. Door je er bewust van te zijn dat zijn zus precies weet op welke knoppen ze moet drukken om hem op de kast te krijgen, weet je waar je zwakke plekken liggen. Als je dat toch al weet, kun je er ook anders mee omgaan, zolang je er maar bewust mee omgaat.

“Kies bij een conflict ervoor om te zorgen dat alle gedachten, emoties en gevoelens op een rustige manier uit je systeem te gooien. Wijs daarbij niet meteen naar de ander, maar vertel alleen wat er gebeurt in jouw lichaam, wat jij voelt. Als de andere persoon echt luistert (doordat je niet meteen met verwijten komt), zul jij me direct al veel beter voelen.”

Fouten maken moet

Bij mijn dochter viel het kwartje ook. Ze vertelde dat ze het zo zwaar vond soms om puber te zijn. Om voor het juiste te kiezen, want voordat ze het wist had ze weer opnieuw ruzie met haar broer. Ik sprak ze beiden aan. “Luister jongens”, riep ik. “Jullie zijn nog pubers. Dat betekent dat jullie nog heel vaak fouten gaan maken. En dat mag ! Dat moet zelfs, want daar leer je van. Ik wil jullie er alleen soms op wijzen dat het ook anders kan. Dat er meerdere manieren zijn om een ruzie op een rustige manier op te lossen.

Het enige wat ik wil, is dat je goed luistert naar mijn verhaal, en er zelf over nadenkt. Probeer het de volgende keer eens anders te doen. Als dat niet lukt is het niet erg. Je hoeft niet perfect te zijn. Als jij er elke keer bewust mee bezig bent, en mij soms om raad vraagt, komt dat vanzelf. Ik denk graag met je mee, je hoeft het niet alleen te doen. Echt niet ! Ik ben zo trots op jullie. Jullie doen het al heel anders dan dat andere pubers het zouden doen. Juist omdat je al zoveel tips van me hebt gekregen ! Probeer het beste te doen. Praat over je gevoel, sla het niet op. Je lichaam zal rustiger worden en dan zie je weer wat op dat moment de beste optie is voor jou.

Ik legde de blokfluit naast me neer. Ik spoorde ze aan om samen een oplossing te zoeken. Ze keken elkaar aan, en nu, vanuit alle rust lukte het vrijwel meteen. Daarna gaven ze elkaar een knuffel en was de ruzie weer voorbij. Het kost even wat energie, maar dit gesprek was oh zo leerzaam voor ze. Ze doen het echt goed.

Follow

About the Author

Roel van Heel is coach, trainer, auteur en spreker en deelt actief zijn kennis hoe jij in snelle en eenvoudige stappen het minder druk kan maken in je hoofd. In het gezin van Heel is het met drie hooggevoeligen nooit saai... er gebeurt elke dag wel wat. De truc is dat je anders leert omgaan met deze alledaagse dingen. Dat is vele malen makkelijker dan dat je denkt. Je beschikt over meer tools en technieken dan dat je nu weet om het jezelf wat makkelijker te maken, we gebruiken het alleen niet. Met zijn blogs, filmpjes, lezingen, workshops en trainingen laat hij zien hoe ook jij in korte tijd grote stappen kan zetten.

>