Spanningen op de werkvloer | Leef Intens

Spanningen op de werkvloer

Door Roel van Heel | mr mind

feb 03

Ik hoor het regelmatig. Hooggevoelige mensen die last hebben van spanningen op de werkvloer. Hooggevoelige mensen zien en voelen alles. Ook op momenten dat het niet zo goed uit komt.’s Morgens vroeg als je net op je werk komt,en je slaapt nog half, wil je niet altijd zien dat je collega’s een conflict hebben samen. Of wanneer die ene afdelingsleider voorbij loopt die al weken gestresst is en zo charijnig kijkt. Soms denk je bij jezelf… nu even niet jongens. Alsjeblieft…!

Ook op je werk heeft iedereen zijn eigen agenda, zijn eigen plan, en zijn eigen ambities. De teamleider moet zijn resultaten boeken, wordt er op afgerekend. Collega’s zijn druk en vinden hun eigen deadline net ietsje belangrijker dan om hun eigen collega te helpen. De conrector van school wil graag directeur worden en is daar net ietsje meer mee bezig dan met het begeleiden van ouders, leerlingen en leraren. Deze mensen denken vaak dat niemand het door heeft. “Niemand weet dat ik eigenlijk met iets anders bezig ben”, denken ze. Maar hooggevoeligen hebben het door. De manier waarop ze praten zegt het een, hetgeen ze uitstralen zegt iets anders. Deze twee liggen vaak zover uiteen dat het gewoon niet klopt. Herkenbaar voor vele HSP-ers.

Toch maar negeren…?

Vaak kun je het ook gewoon negeren. Het niet willen vertellen wat je ziet en wat je voelt. Daar zit niet iedereen altijd op te wachten toch? Dus hou je het voor je. Maar het wordt heel anders als blijkt dat jij je werk heel anders doet dan je collega. Je collega is meer bezig met geld verdienen, uren draaien. Jij bent meer bezig met de kwaliteit van je werk. Jij houdt als leraar van blije gezichten in de klas, jij wil als IT-er een project zo efficient mogelijk uitvoeren en hoogwaardige kwaliteit leveren.

Ik hoor het van verschillende mensen om me heen. Op scholen, bij IT-bedrijven, in ziekenhuizen, in accountancybureaus, noem maar op. Dan vind ik het jammer dat mensen soms zo enorm met zichzelf bezig kunnen zijn. Wat is er nu belangrijker dan al die blije gezichten in de klas? Dat een leerling naar je toe komt en je vertelt dat je een fijne juf bent…? Of dat een klant je een enorm compliment geeft als je je hectische project toch goed hebt afgesloten? Of dat je toch even jezelf van je beste kant hebt laten zien en jij je school of bedrijf weer even helemaal op de kaart hebt gezet ?

Jij bent ook zoooo gevoelig !

Achteraf vertelt je baas of je collega dan alleen wat er niet goed is gegaan. “Ja, toen en toen en toen, deed je dit en dat verkeerd.” Of “Toen en toen en toen kwam je alweer te laat”. Waarom niet eens, “Hey, je hebt echt goed werk geleverd. Het was zwaar, maar je hebt je van je beste kant laten zien en zonder klagen. Topwerk!” Een beetje jammer toch? Als je er iets van zegt, en ze weten dat je hooggevoelig bent, lijken ze soms ook te willen zeggen… “Logisch dat jij zo overdreven reageert. Jij bent ook zooo gevoelig!”. Ik kan daar soms nog heel boos over worden.

En als we teruggaan naar onze kinderen, kan het opeens wel… Vandaag had mijn zoon Ravi voor het eerst een dagopening in de klas. Hij moest voor het eerst een verhaaltje vertellen over glutenallergie. En hij deed het prima. Hij vergat door de zenuwen wel enkele details te vertellen, maar wist heel goed zijn verhaal te vertellen. Dan is er ook niemand die het in zijn hoofd haalt om hem erop te wijzen dat het zo stom was om enkele details niet te vertellen, toch? Dan wijzen we hem er toch ook op dat hij het heel goed gedaan heeft ?

Als we ouder worden lijken we dat vaak te vergeten. Maar hoe moeilijk is het nu om gewoon eens een complimentje te geven aan je collega?

>