de mooiste tijd van mijn leven was tijdens de vakantie, jammer dat die zo kort duurde...

ik keek enorm uit naar de vakantie, maar kwam niet tot rust

Door Roel van Heel | ochtendritueel

jul 31

Het voorbereiden op de vakantie leverde bij ons vaak al meer stress op dan de werkweken daarvoor. Sandra was al weken bezig met alle kleren nog een keer door de wasmachine halen. Vlak voordat we weggingen moest het hele huis nog gepoetst worden. In mijn ogen was dat compleet zinloos. Wie gaat er nu een huis poetsen als je er de komende weken niet bent ? Om het weer opnieuw te poetsen als je thuiskomt…? Ook de inpak stress, het vergeten van paspoorten als je al een uur onderweg bent met de auto… en als je dan aankomt op de bestemming voel je nog die onrust in je lichaam. Met moeite vind je dan eindelijk de rust waar je al zo lang naar verlangt. Op de terugreis begin je die druk weer te voelen, bah, weer aan het werk. En op de eerste werkdag is dat heerlijke vakantiegevoel compleet verdwenen. Hoe kan dat ?

Toen ik nog in loondienst werkte, voelde ik de werkdruk stijgen en stijgen, tot het moment dat de vakantie eindelijk in zicht kwam. Ik werkte in teams en wanneer mijn collega’s op vakantie gingen, betekende dat ik harder moest werken en hun werk moest overnemen. De teamleider was niet altijd een ervaren leider en stuurde wel eens mensen op vakantie, terwijl de werkdruk dat niet toeliet. Ik ging nog harder werken om de stapel werk die bleef liggen doordat anderen op vakantie gingen, te kunnen wegwerken. Dat lukte natuurlijk niet. Ik kon dus niet afbouwen en ging met een gestresst en uitgeblust gevoel de vakantie in, zonder vakantiegevoel.

“Steeds meer mensen vinden het moeilijk om hun werk af te bouwen voordat ze op vakantie gaan. 65% heeft het extra druk en slechts 7% geeft aan goed te kunnen afbouwen voordat ze echt op vakantie gaan.”

Onze vakantie begon altijd met vakantiestress

Niet alleen op het werk werd de stress alleen maar opgevoerd, thuis ging dat nog even heerlijk verder. De Sandra die ik 15 jaar geleden leerde kennen was een hele andere Sandra. Ze ging altijd als een gek te keer, de laatste twee weken voor de vakantie. Alle kleren moesten gewassen en gestreken het koffer in. Het huis moest schoon en gepoetst zijn en op het allerlaatste moment moest er natuurlijk nog van alles gebeuren. Zuchtend en puffend vertrokken we in de nacht, om er twee uur later, in België, achter te komen dat we de paspoorten vergeten waren. We sliepen toen nog in een tent, en toen de tent de eerste nacht natregende, moest de tent worden schoongeveegd met een theedoek, terwijl het nog steeds regende. Er was niet echt een plan. Ik kreeg er zelf stress van en merkte dat het langer duurde voordat ik mijn vakantiegevoel kreeg. Ik besloot om het jaar daarop de touwtjes zelf in handen te nemen en een plan te maken (met het verschil dat we toen op tijd klaar waren en zeeën van tijd over hadden en niets meer vergaten).

“Het vakantiegevoel verdwijnt vaak als sneeuw voor de zon omdat we ons te veel laten leiden door de stress van anderen. Gemiddeld houden mensen het vakantiegevoel 2 a 3 dagen vast. Ruim 60% is het vakantiegevoel na 1 dag alweer kwijt. Slechts bij 15% duurt het vakantiegevoel langer dan een week.”

Eindelijk tot rust

Het duurde in onze vakanties altijd een halve week totdat we echt tot rust kwamen. Voordat onze kinderen er waren reden we midden in de nacht van huis, op weg naar Frankrijk. Soms overnachtten we op een parkeerplaats waar alleen maar onleesbare Franse kreten te lezen waren. Zo reden we half Europa door, omdat Sandra er in Zuid-Frankrijk er opeens achterkwam dat het zo leuk zou zijn om bij haar ouders in Tjechië langs te gaan. Er waren nog geen kinderen, dus we konden alles doen wat er maar in ons op kwam. In die auto, voelde ik me vrij. We leerden elkaar nog beter kennen in die jaren. Ik denk nog steeds met plezier terug aan die mooie tijd. Totdat tijdens een van die vakanties de onverwachte komst van onze dochter zich aankondigde en onze vakanties vanaf dat moment heel anders zouden zijn.

…en dan gaat het mis…

Een aantal jaar geleden ging het goed mis. Ik had een drukke baan in de IT, had een leidinggevende positie en nam veel werk op me. Tegelijkertijd had ik mijn eigen bedrijf. Toen ik vakantie nam, was ik bezig met het schrijven van mijn eerste online training. Ik kon de rust niet nemen en had het gevoel dat ik moest doorgaan. Ik voelde me veel te onrustig om zomaar te gaan zitten.

Ik kwam terug in Nederland en het leven begon weer. Het drukke werk met deadlines en allerlei verplichte meetings. Op de eerste werkdag was ik niet echt vrolijk. Ik voelde enorm veel weerstand om weer aan het werk te gaan en was met mijn hoofd nog in de vakantie. Na 1 a 2 dagen was dat vakantiegevoel volledig verdwenen. Er lag (weer) een hele stapel werk op me te wachten. Het duurde niet lang en ik voelde me weer zo gejaagd en gestresst als in de week voordat ik op vakantie ging. En de volgende vakantie duurde nog zo lang…!

Op een dag merkte ik dat ik niet meer kon opstaan. Met veel moeite meldde ik me ziek. Mijn emoties vlogen alle kanten op en ik veranderde in een persoon die ik niet wilde zijn. Ik had een burn-out.

“Ons analytisch brein denkt vaak dat het ons tijd en energie spaart om stapels werk weg te werken. Ons lichaam reageert later dan met een vermoeide en pijnlijke reactie. Ook al weten we dat dit niet goed is, toch doen we het elke keer weer.”

Mijn valkuil

Ik dacht altijd dat ik tijdens de vakantie mijn persoonlijke batterij weer ging vullen en dat ik dan zou terugkomen met bakken vol energie. Dat is helaas nooit gebeurd. Ik kwam tijdens de vakantie wel tot rust, maar niet voldoende. Er was altijd wel weer iets wat er tussendoor kwam. Bij het zien van de stapels werk die op me lagen te wachten zakte de moed me soms al in de schoenen en verdween het beetje energie dat ik had opgebouwd.

In eerste instantie zette ik er toch mijn schouders onder, want hoe sneller die stapel is weggewerkt, hoe sneller ik me weer kon ontspannen. Tenminste, dat dacht ik. Die stapel werd echter nooit kleiner. Het is een stapel die nooit kleiner wordt. Ook nu ik voor mezelf werk is er altijd een hele berg werk te doen. Alleen dat besef doet al wonderen.

tip 01 : zorg dat je in de ochtend voldoende tijd hebt om je voor te bereiden op de dag

tip 01

Een rustig en kalm gevoel dat je de hele dag door met je meeneemt ontstaat pas als je daar in de ochtend aandacht aan besteed. Ik nam vroeger zelf maar een half uurtje tussen het opstaan en in de auto stappen. Je begrijpt natuurlijk wel dat ik daar helemaal niet ontspannen van werd. Met voldoende tijd tijdens je ochtendritueel vind je die rust, tem je je analytisch brein en laat jij je door je werkgever of collega’s minder snel verleiden om als een dolle stier aan het werk te gaan.

tip 02 : voeg micro-breaks toe aan de dag

tip 02

Dat ontspannen gevoel wat je tijdens de ochtend neemt, kun je verlengen. Natuurlijk ga je op de automatische piloot, stiekem toch als een dolle stier aan het werk. Zet een alarm op je telefoon, of een soort van mindfulness bel, die je om de twee uur een seintje geeft. Op dat moment denk je even terug aan dat ontspannen gevoel in de ochtend, als een soort van “oh ja”, moment. Door even een korte pauze te nemen, een micro break, roep je dat gevoel weer op en ben je weer ontspannen. In die ontspannen toestand kun je weer zien hoe snel jij weer in die dolle stier modus stapt.

tip 03 : voeg een rustmoment toe als je net thuis bent

tip 03

Ook als je thuis komt, ga je niet meteen als een dolle stier je huishoudelijke taken doen. Je neemt eerst een moment voor jezelf en communiceert dat ook duidelijk aan je partner en je kinderen. Je stimuleert ze omdat ook te doen, nog voordat er gesprekken plaatsvinden over hoe de dag was. Dat werkt heel goed, voor jou, maar ook voor je kinderen.

tip 04 : maak niet van alles jouw probleem

tip 04

Het belangrijkste nog : maak niet van alles jouw probleem. Je collega’s en iedereen die thuis is gebleven hebben dat vakantiegevoel wellicht nog niet gevonden, moeten nog op vakantie gaan, of kiezen er automatisch voor om wel in die dolle stier modus te verkeren. Jij kan er bewust voor kiezen om dat niet te doen. Het ochtendritueel en de pauze momentjes helpen je daar al bij. Jouw omgeving spiegelt zijn beleving op die van jou, het is aan jou om daar iets mee te doen… of juist niet. Niet alles is jouw probleem, je kan er wel voor kiezen om ze te helpen, maar dan wel vanuit de rust die je zo lang mogelijk vasthoudt.

>