Van "oh jee"... naar "oké" ! | Leef Intens

Van “oh jee”… naar “oké” !

Door Roel van Heel | begeleiden

mei 25

’s Morgensvroeg, zondagmorgen. De deur van onze slaapkamer wordt voorzichtig op een kiertje gezet. Ik doe mijn ogen open, slaap nog half, en ik zie mijn dochter’s hoofd voorzichtig om het hoekje komen, om te zien of ik al wakker ben. Als ik vraag, “Wat is er ?”, komen de tranen eruit. Hevig snikkend komt ze naar binnen en geeft ze me een dikke knuffel. “Ravi heeft me geduwd! Ik moest gewoon lachen omdat ik het grappig vond hoe hij zijn jas op de kapstok wilde gooien, maar miste. Hij draaide zich toen om en duwde me!”. Haar verhaal werd opgevolgd door een nieuwe huilbui. Oh jee, dacht ik nog. En dat op zo’n vroege zondagmorgen…

Stap 1, even rustig worden

“Oké…”, dacht ik nog. Het stemmetje in mijn hoofd wilde eigenlijk nog zeggen… “hoe haalt ze het in haar hoofd om mij op de vroege zondagmorgen wakker te maken!”, maar werd snel weggevaagd toen ik haar waterlanders over haar gezicht zag stromen. Ik begon met stap 1, even rustig worden. Denk eens aan de “ik ben oké training”, Yuna, zei ik rustig. Wat zou je nu kunnen doen? Yuna wist het even niet meer. “Nou”, begon ik. “Misschien is het goed om even rustig te worden. Dan praten we daarna verder of we samen een handige oplossing kunnen vinden. Goed ?”. Al snel zat Yuna met de tranen op haar gezicht de ademhalingsoefening te doen. Adem in door haar neus, adem uit door haar mond. En binnen een paar minuten was ze weer rustig.

“Hoe voel je je nu?”, vroeg ik. “Ik ben verdrietig”, kwam eruit. In grote lijnen kwam eruit wat er zich had afgespeeld. “Hmmmm…” zei ik. “Oh.” en “Oké…. En toen je broertje boos werd ben je gewoon weggelopen en naar boven gaan?” Yuna knikte een beetje twijfelend. Zich realiserend, dat dat misschien niet zo handig was. “Was dat een handige oplossing, denk je ?” vroeg ik. “Nee….”. Ik vertelde haar dat er nu negatieve energie was ontstaan tussen haar en haar broertje. “Stel”, zei ik. “Ravi staat nu voor je neus. Maar zegt nog niets. Voelt dat fijn denk je?”. Weer volgde er een ontkenning. “Door weg te lopen heb je het niet echt opgelost. Jij voelt je nu verdrietig, en Ravi is boos. Dat is toch niet prettig…?” Langzaam zag ik dat ze zich vanalles ging realiseren, alsof de vastgeroeste tandwieletjes in haar hoofd weer langzaam gingen draaien.

Stap 2, je verplaatsen in de ander

Probeer je nu eens voor te stellen hoe het voor Ravi was. Ik begon met stap 2, je verplaatsen in de ander. Ravi lijkt wel heel stoer, een echte jongen, maar hij is stiekem nog heel onzeker. Ravi dacht dat jij hem uitlachte. Probeer je eens voor te stellen hoe dat voor hem is. Hij wist niet dat je iets grappig vond, maar dacht dat jij hem uitlachte. Het was niet goed dat hij je dan meteen duwde, maar begrijp je hoe het voor hem was ? Weer zag ik de tandwieletjes draaien. “Je zou kunnen beginnen om Ravi te vertellen dat je begrijpt dat het niet leuk is voor hem dat hij dacht dat jij hem uitlachte. Dat je begrijpt dat dat heel vervelend voor hem moet zijn. Je zal zien dat zijn boosheid dan als sneeuw voor de zon verdwijnt. Hij wil eigenlijk alleen maar dat je hem ziet. Begrip voor hem toont.”

Sstap 3, je gevoel eraan toevoegen

Vervolgens ging ik verder met stap 3, je gevoel eraan toevoegen. “Nadat je gezegd hebt dat je het begrijpt dat hij het niet leuk vond, kun je er aan toevoegen wat je zelf voelt. Bijvoorbeeld… maar ik lachte je niet uit. Ik vond gewoon iets grappig. Ik vond het niet leuk dat je me daarna duwde. Dat deed pijn, daar heb je me echt mee gekwetst.”

Even later kwam Ravi de slaapkamer oplopen. En Yuna bracht het geleerde meteen in de praktijk. En inderdaad, ik zag Ravi’s boosheid meteen verdwijnen als sneeuw voor de zon. Even later bood hij uit zichzelf zijn excuses aan. Goed gedaan! Ik rondde mijn gesprek met Yuna af. In plaats van in te grijpen en boos te worden, ben ik als ouder naast Yuna gaan staan en heb ik haar naar een oplossing toe geleid. Stapje voor stapje, begeleiden en haar laten inzien hoe ze dingen anders kan doen. Yuna is nu 9 jaar oud. Oud genoeg om haar dingen te laten leren. Ze is al heel warm en zorgzaam qua karakter. Als ze nu ze nog zo jong is, langzaam leert om deze drie stappen toe te passen, hoe mooi zal ze dan wel niet zijn als ze volwassen is ? Ik vertelde haar dat dit best moeilijk is inderdaad. Maar fouten maken mag. Samen met papa krijgen we deze drie stappen wel onder de knie. En als Ravi wat ouder is, leert hij het ook.

>